Σήμερα που κοίταξα τα spam comments που μπλόκαρε το Akismet βρήκα κάτι για πρώτη φορά. Το γράφω εδώ γιατί μπορεί κάποιος να το βρει χρήσιμο: (ειδικά σε κάτι “κυρίους” που νομίζουν ότι το να διαγράφεις comments είναι επιχείρημα…)
“Here you will find articles about penis transplanation, serious penis enlargement products and much more like penis conditions, erection, sexual health, sexuality, jelqing, penis enlargement pills. Visit: www.sinepenis.com“
Νομίζω είναι ένα θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει όλους, ως “παιδιά” μιας εποχής που η τεχνολογία, και το διαδίκτυο, ανθούν: Το ελληνικό διαδίκτυο, συνολικά και μη. Νομίζω δε ότι εξάγονται και χρήσιμα συμπεράσματα όσον αφορά το λαό μας, γιατί σίγουρα -όσο και αν διαφέρουμε ένας με έναν- κάποια χαρακτηριστικά είναι κοινά. Να ξεκαθαρίσω ότι δε θέλω να το παίξω κάποιος, ούτε να πω “δε σας γουστάρω κωλο-Έλληνες”, ούτε να βγάλω υφάκι και αν συμβεί κάτι τέτοιο να μου το συγχωρήστε.
Ξεκινώντας λοιπόν από τα sites ξεχωριστά, ψάχνω καιρό να βρω κάτι το σπουδαίο και ελληνικό ταυτόχρονα, αλλά αποτυγχάνω οικτρά!
Πέρα από τα sites που επισκέπτομαι είτε επειδή με συνδέει κάτι, είτε επειδή “γουστάρω” τα άτομα, αδυνατώ να βρω ένα καλό ελληνικό site πχ για την ενημέρωσή μου όσον αφορά στα τεχνολογικά θέματα (παράδειγμα). Και όταν λέω “καλό” εννοώ “εγκυρότητα, ποιότητα, πρωτοπορία”. Τίποτα και πάλι τίποτα.
Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που ψάχνω βοήθεια. Όσους πόντους παίρνουν από εμένα τα ελληνικά sites με how tos, tutorials, κλπ, τους παίρνουν ΜΟΝΟ και μόνο επειδή είναι ελληνικά. Για κανέναν άλλο λόγο. Δε λέω ότι περιμένω ελληνικό w3schools.gr, προς Θεού, αλλά βρε παιδάκι μου, ένα tutorialsdb.gr θα μπορούσε να υπάρχει…
Κάπου εδώ μπαίνει και η συνολική εικόνα για την οποία μίλησα παραπάνω. Κάποιος θα έρθει και θα πει “xzy.gr φίλε μου” (όπου xzy βάλ’τε και, σχεδόν, όποιο άλλο “μεγάλο” ελληνικό site ξέρετε). Ξέρετε τι λέω εγώ; Όσα πράγματα και να ξέρεις, άμα δε γουστάρεις να τα μοιραστείς, είναι σα να μην τα ξέρεις. Δε θα πω περισσότερα, νομίζω ότι οι περισσότεροι καταλαβαίνουν τι θέλω να πω… (γνωστότατο ελληνικό forum η αφορμή…)
Το ίδιο και στην ελληνική “μπλογκόσφαιρα”. “Υφάκι” κι εκεί, οι μύτες…στον ουρανό (…κακές γλώσσες λένε πως “9/10 Έλληνες bloggers δε μπορούν να περάσουν πόρτα αν δε σκύψουν, γιατί δε χωρά στο ύψος…η μύτη τους”), κλίκες, λυκοφιλίες, τσακωμοί κλπ. Σα να μη μπορούμε να ζήσουμε άν δε…μας μισεί κάποιος και δε μισούμε κι εμείς κάποιον (το γνωστό ρηθέν “αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα”), κλπ…
Βεβαίως αυτά δεν είναι ουρανοκατέβατα, ούτε ως Έλληνες τα βγάζουμε μόνο στο Διαδίκτυο. Νομίζω ότι ακριβώς έτσι είμαστε και στην πραγματικότητα: προχειροδουλειές, ίντριγκες, τσακωμοί, ένας τρόπος σκέψης του στυλ “γουστάρω που αυτό το ξέρω μόνο εγώ”, και, και, και…
Μια διαφήμιση του PlayStation σε σχολικό βιβλίο;
Ή η πρόταση “η επιχείρηση αποτελεί έναν κοινωνικό θεσμό το ίδιο σημαντικό με την οικογένεια και το σχολείο”;
Στην πρώτη περίπτωση είχαμε μέχρι και πρωτοσέλιδα. Λιβελολογίες για την κυβέρνηση, “διαφήμιση” του ιμπεριαλισμού και του καταναλωτισμού και λοιπές συναφείς μπούρδες…
Στην δεύτερη, τουλάχιστον απ’όσο γνωρίζω, δεν έχει βγει τσιμουδιά! Κι ας επαναλαμβάνεται η πρόταση αρκετές φορές στο βιβλίο “Αρχές Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και Υπηρεσιών”* της Γ’ Λυκείου (βιβλίο που υπάρχει χρόνια, δεν το έβγαλε η ΝΔ).
*Το μάθημα εξετάζεται και Πανελλαδικά, αν δεν ξέρεις δηλαδή ότι το να μην υπάρχουν επιχειρήσεις είναι το ίδιο κακό με το να μην υπάρχουν οικογένειες…le poulen! Για σκεφτείτε να χάσεις τη σχολή σου γι’αυτό…
Αν δεν κάνω λάθος την Κυριακή είναι οι δημοτικές εκλογές. Παίζει να ψηφίζω κιόλλας. Θα το ψάξω, όχι για να “βοηθήσω” κάποιον από τους “μεγάλους”, αλλά για να “λυτρώσω” κάποιον από τους ‘μικρούς”. Γιατί πρέπει να ΄ναι πολύ δύσκολο να ‘σαι υποψήφιος και να παίρνεις τελικά 0 ψήφους. Να μη σ’έχεις ψηφίσει ούτε εσύ… 
Όνυδος και οδυρμός… Γκρίνια μετά στο σπίτι. Κατάντια.
Κατάντια βέβαια είναι και αυτό που συμβαίνει με τους υποψήφιους (ή υποψηφίους, μη μας τη λέει και η ξαδέρφη (ή ξάδερφη) του Νίκου! 
Ακόμη περιμένω τα ορθογραφικά LITέ!): Υποψήφιος ο τάδε, γνωστός βουλευτής. Υποψήφιος και ο άλλος, υποψήφιος και ο παράλλος. Εντάξει, σεβαστό μέχρι εκεί. Αλλά το να ξυπνάς ένα πρωΐ και βγαίνεις να πας στη δουλειά σου (ή στο μάθημά σου) και να βλέπεις στην απέναντι πολυκατοικία μαλιοτραβήγματα επειδή 8/10 γείτονες είναι υποψήφιοι, ε, αυτό πάει πολύ…
Και ρωτάω εγώ, με το φτωχό μου το μυαλό: Η κυρά Κούλα και η κυρά Νίτσα και ο κυρ Αντώνης και η κυρία Τασία και ο κύριος Παύλος, τι μπορούν να προσφέρουν στην πολιτική σκηνή της χώρας μας; Τι μπορεί να δώσει ο απλός (και τις περισσότερες φορές αμόρφωτος) πολίτης ως πολιτικός; Προς Θεού, καμία μομφή για το ότι δεν έχουν σπουδάσει ή για το ότι είναι ότι είναι. Αλλά ρε παιδί μου, το να μπεις σε ψηθοδέλτιο, πάει πολύ…!
To πιο αστείο είναι ότι κάποιοι έχουν και τουπέ, νομίζουν πως έγιναν κάτι… Αλλά πότε καταλάβαμε ότι μας κοροϊδεύουν για να το καταλάβουμε και τώρα;
Προχθες (ίσως και παραπροχθές αν σήμερα είναι Σάββατο, στις 20 Σεπτεμβρίου 2006 εν τέλει) έκανα το ταξίδι Κέρκυρα-Αθήνα-Ηράκλειο-Αθήνα-Κέρκυρα (έφυγα 7:30 το πρωΐ και στις 8:30 το απόγευμα είχα επιστρέψει) για να γραφτώ στο τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής και Πολυμέσων του ΤΕΙ Κρήτης. Σ’ένα τμήμα που, αν όλα κυλήσουν ομαλά, δε θα πατήσω ποτέ. Έπρεπε όμως, για παν ενδεχόμενο, να εξασφαλίσω τη θέση μου.
Εδώ να ανοίξω μια παρένθεση. Λυπάμαι πολύ που το έκανα αυτό. Μπήκα εγώ που δε θα πάω ποτέ εκεί και κάποιος άλλος που μπορεί να ήθελε ίσως να μην τα κατάφερε επειδή του “πήρα εγώ τη θέση”. Άθλιο, άδικο, ηλίθιο, ελληνικό (κι αυτό είναι επιθετικός προσδιορισμός, όχι (εκ)παιδευτικό σύστημα!
Που λέτε, ώπα έκλεισε η παρένθεση, ξύπνησα πρωΐ πρωΐ (γύρω στις 6), μετά από ένα πολύ ωραίο βράδυ με τη Θώμη (την οποία, Θώμη μην το διαβάσεις αυτό, σου λέω μην το διαβάσεις, έλεγα “ξανθιά” και ψιλοπειράχτηκε προς το τέλος. Εντελώς πληροφοριακά, μελαχρινή με κόκκινες ανταύγειες είναι, Θώμη μην το διαβάσεις λέμεεεε, και τις πάνε πολύ…). Που μείναμε; (αυτή η κοπέλα πάντα να τα χάνω μ’έκανε…) Α yup (“α ναι” σημαίνει το προηγούμενο, απλά ήθελα να το παίξω λίγο μάγκας!), στο πρωϊνό μου ξύπνημα. Στις 6 ξαναλέω! Για έναν άνθρωπο που όταν ξυπνάει 11 το πρωΐ έχει νεύρα γιατί δεν τον άφησαν να κοιμηθεί περισσότερο, καταλαβαίνετε τι άθλος ήταν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ετοιμάστηκα (πλύθηκα και ντύθηκα) σε λιγότερο από 15 λεπτά! (3 “ζήτω” θέλω για να συνεχίσω)
Φτάνουμε λοιπόν, με τον πατέρα μου, στο αεροδρόμιο (που είναι σχεδόν απέναντι από το σπίτι μου). Όλα καλά κι ωραία, είμαι τρίτος στην ουρά για το check in των εισητηρίων και…ΤΑ ΛΕΦΤΑ! Είχα ξεχάσει να πάρω (και ο πατέρας μου να μου δώσει) λεφτά. Ευτυχώς το θυμήκε νωρίς γιατί αν έφευγα και έφτανα στην Αθήνα και συνειδητοποιούσα ότι δεν παίζει ούτε δραχμ, cent εννοώ, μάλλον θα πεταγόμουνα μέχρι τη Συγγρού! Και στη Συγγρού σίγουρα δεν πάς για δεις αν όντως έχει κίνηση η Αθήνα…
Μ’αυτά και μ’αυτά μπαίνουμε στο αεροπλάνο. 16C έγραφε το εισητήριο. Μπαίνω εγώ, προχοράω, προχοράω, προχοράω, φτάνω στην πίσω έξοδο και συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω που να κάτσω. Ρωτάω μια, ξανθιά παρεπιπτόντως, αεροσυνοδό και μου λέει, με υφάκι “χα, κάτι ξέρουμε κι εμείς οι ξανθιές”. Σας εύχομαι να μην δείτε ποτέ τέτοιο υφάκι…
Κάθομαι λοιπόν στην 16C. Στη μέση του αεροπλάνου, θέση δίπλα στο διάδρομο. Δίπλα μου δύο γυναίκες στις οποίες προσπαθούσα σ’όλο το ταξίδι να πείσω πως “ναι, υπάρχουν και άνθρωποι που με 13.500 μόρια ξαναδίνουν εξετάσεις για να βγάλουν περισσότερα”. Τίποτα αυτές, το χαβά τους. “Που να ξαναπερνάς αυτό το μαρτύριο;”, “μια χαρά είναι το Ηράκλειο”, “13.500 έβγαλες, όχι 9.000″, κλπ, κλπ. Δεν τις έπεισα αλλά τουλάχιστον μου ευχήθηκαν καλή επιτυχία!
Στο Ελευθέριος Βενιζέλος αν εξαιρέσουμε πως στην αρχή έφτασα μέχρι το “τέλος” του, εκεί που αφήνουν τις βαλίτσες και μετά γύρισα πίσω όλα καλά. Τσέκαρα το εισητήριο, μπήκα στο αεροπλάνο, δεν μου την είπε καμία ξανθιά αεροσυνοδός (δεν υπήρχε κιόλλας) και κάθισα. Πάλι δίπλα στο διάδρομο, αλλά αυτή τη φορά ήταν μόνο ένας ηλικιωμένος δίπλα μου. Αρχικά πήρα έναν δεκάλεπτο ύπνο και όταν ξύπνησα ήταν η ώρα που μας έδιναν κάτι να τσιμπήσουμε. Αρνήθηκα ευγενικά, παίρνοντας μόνο ένα ποτήρι νερό. Ο ηλικιωμένος εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε… “Μα γιατί δεν παίρνεις κάτι;”, “πάρε και ας μην φας, δικό σου είναι, το πλήρωσες μαζί με το εισητήριο”. Είναι ο δεύτερος ηλικιωμένος που έχει τέτοια λογική (ο πρώτος εδώ, κλικ ντε, στο “εδώ”, άντε!) και μου φαίνεται πρέπει να αναθεωρώ σιγά σιγά…
Και φτάσαμε στο Ηράκλειοοοο! Το αεροδρόμιο (Νίκος Καζαντζάκης) ήταν σε μέγεθος μεταξύ αυτού της Κέρκυρας (Ιωάννης Καποδίστριας) και του Ελ. Βελ. Αρκετά μεγάλο για να μπερδευτώ, αρκετά μικρό για να βρω γρήγορα την άκρη. Όμως το ωραίο δεν ήταν αυτό. Βγαίνοντας έξω και μιλώντας για πρώτη φορά σε Κρητικό έπαθα το πρώτο σοκ: αυτό το “τσε” στη θέση του “και” υπάρχει όντως! “Θα πας εκεί που είναι το κόκκινο λεωφορείο τσε θα περιμένεις να έρθει αυτό που γράφει “ΤΕΙ-Πειραματικό” μου ‘πε ένας ευγενικότατος κύριος. “Τσε μετά;”, μου ‘ρθε να ρωτήσω αλλά κρατήθηκα και ρώτησα “Από εκεί εδώ πως θα γυρίσω;”. Αυτός δεν κρατήθηκε όμως “Έχει τσε από εκεί λεωφορείο για εδώ”. Ευχαρίστησα γρήγορα γρήγορα και απομακρύνθηκα γιατί δεν ήθελα να διαπιστώσω αν ισχύουν και οι κρητικές πιστόλες! Για σκεφτείτε ν’άνοιγε και καμιά βεντέτα, θα κυνηγούσαν Κερκυραίους στο ψαχνό! Το χειρότερο μπελά τον έχει ο Γκεβάρα όμως: άντε να εξηγήσεις πως “Ερνέστο ΤΣΕ Γκεβάρα” είναι ένας άνθρωπος και όχι δύο…
Μπήκα στο λεωφορείο κι έκατσα ύσηχος, με τα ακουστικά μου στο χέρι. Σ’όλη τη διαδρομή άκουγα Cunninlynguists και κοίταζα έξω μήπως γίνει καμιά στραβή και περάσουμε το ΤΕΙ. Ευτυχώς φτάσαμε, παρόλο που επειδή ήταν στο τέλος της πόλης (μη σας πω και έξω από αυτήν) είχα ψιλοαγχωθεί. Στο μεταξύ είχε κάτσει δίπλα μου κι ένας καθηγητής μάλλον και είδα στα χαρτιά του κάτι τρελά που απ’ότι διαπίστωσα χθες ήταν Ruby (την οποία ξεκίνησα να διαβάζω παράλληλα με τη Java).
To TEI τώρα… Ευτυχώς που το τμήμα μου ήταν σε καινούριο κτίριο! Γιατί αν ήταν σε παλιό νομίζω τα αμφιθέατρα θα ‘ταν σε στυλ Επιδαύρου, ανοιχτά… Πριν όμως πάω στο κτίριο είχα περάσει μπροστά από 3 κομματικούς πάγκους: ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, ΚΝΕ. Μου έκανε εντύπωση πως είχαν μοιράσει σε 3 ίσα κομμάτια τον χώρο που τους φιλοξενούσε (ένα μεγάλο δωμάτιο φανταστείτε, αλλά με τη μια του πλευρά να βλέπει στην αυλή του ΤΕΙ). Μην τα πολυλογώ, πήγα στη γραμματεία του τμήματός μου και μπήκα στην ουρά. Όλες οι γραμματείες των άλλων τμημάτων μαζί είχαν λιγότερα άτομα από αυτήν της Πληροφορικής. Α ρε Ελλαδάρα με την Πληροφορική σου, τους πληροφορικάριους και τους επιστήμονές σου! Που θα δουλέψουν όλοι αυτοί;
Με τα πολλά πολλά (πολλά πολλά λεπτά, από τις 11 είχε πάει 1 μέχρι να ‘ρθει η σειρά μου) φτάνω πρώτος. Και μου πετάει η γραμματέας ότι πρέπει να πάρω αίτηση εγγραφής! Α, συγγνώμη, τα νύχια μου δε μύριζαν σήμερα για να το ξέρω… Αν είναι δυνατόν, που να το μαντέψω εγώ ότι θέλει κι άλλο χαρτί ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ (κρατήστε το αυτό). Πάω λοιπόν κάτω κι αρχίζω να ρωτάω όποιον τύπο βλέπω. Κανείς δεν ήξερε άλλα ένας μου λέει “Κάτσε να σε πάρω στα παιδιά”. Εγώ μυρίστηκα φοιτητική νεολλαία αμέσως, γαμώτο, αν το ήξερα από την αρχή θα διάλεγα τουλάχιστον μόνος μου χρώμα! Στη ΔΑΠ με πήρε τελικά και δόξα τω Θεώ τα παιδιά με εξυπηρέτησαν. Αφού δε βρήκαμε αλλού αίτηση εγγραφής πήγαμε πάνω, στη γραμματεία, η οποία γραμματεία με είχε στείλει κάτω, και πήραμε την αίτηση. Τη συμπληρώσαμε και γράφτηκα και ευτυχώς γιατί θα ‘χανα μια μέρα τσάμπα!
Μου δώσανε και ντοσιέ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μπλε μπλε, να βάλω μέσα όλα τα χαρτιά μου, μου είπανε ότι έχω ωραία μάτια που ταιριάζουν με τις αφίσες της ΔΑΠ, μου πρότειναν να πάω για φαΐ μαζί τους. Ήταν και μια Ζακυνθηνιά (Θώμη δε χρειάζεται να διαβάσεις τις δύο επόμενες λέξεις, ΧΟΝΤΡΗ ΓΑΜΩΤΟ, Θώμη συνέχισε να διαβάζεις) που μου είπε να μην πάρω μεταγγραφή για να πηγαίνουμε μαζί Επτάνησα (Θώμη ζήλεψες; ). Φυσικά σε κανέναν δεν είπα ότι δε ξαναπατήσω στο ΤΕΙ γιατί πολύ πιθανόν να μη με βοηθούσαν αν δε θα υπήρχε ψήφος..
Κι έφυγα ξανά για το αεροδρόμιο! Με φοιτητικό εισητήριο για πρώτη φορά στη ζωή μου (50 λεπτά, αντί 75). Α, ξέχασα. 2 και κάτι τελείωσα με τα της εγγραφής, από τις 11. Χάθηκε να γίνεται μέσω διαδικτύου η εγγραφή; Ή, έστω, χάθηκε να υπάρχουν 2 γραμματείες ειδικά για τις εγγραφές.. Έχοντας φτάσει στο αεροδρόμιο πήρα 2 λουκανόπιτες και 1 πίτα (Ζυθηρόπιτα, κάπως έτσι λεγόταν, όποιος Κρητικός (αν) διαβάσει ας βοηθήσει) κι έφαγα. Τσουπ, τηλέφωνο από τη Θώμη. Η οποία Θώμη με είχε πάρει και στις 11 που πήγα στο ΤΕΙ και σχεδόν της έκλεισα στα μούτρα το τηλέφωνο γιατί βιαζόμουν και είχα λιγάκι άγχος. Μ’έσα σ’όλα μου πετάει και ένα “με βοήθησε να γραφτώ ένας τριτοετής” κι έδεσε το γλυκό… (Από εδώ και κάτω Θώμη πάλι δε διαβάζεις.) Περιττό να σας πω ότι μέχρι να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο και να με ψιλοπάρει ο ύπνος μ’είχε φάει η αγωνία. “Πάει, μας -(σε δύσκολες στιγμές αναφέρομαι στον εαυτό μου στον πλυθηντικό για να έχω την εντύπωση πως είμαστε πολλοί και έχω βοήθεια)- την έφαγε ο τριτοετής”, “Θα της κάνει κάνα man to man όλο το εξάμηνο, άμα ξέρει και καμιά ισπανική λέξη να της πετάξει…”, “Καλά, τι καλύτερο να έχει αυτός; Ταιριάζουν τα μάτια του με τις αφίσες της ΔΑΠ; Κι αν ταιριάζουν…;” (Ακόμη κι αν διάβασες μη νομίζεις ότι ζηλεύω!)
Ευτυχώς με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα το είχα ξεχάσει. Ευτυχώς επίσης δεν είδα κάνα όνειρο. Στο Ελ. Βελ. αυτή τη φορά δεν μπερδεύτηκα. Αγόρασα και τη βιογραφία του Steve Jobs, γιατί άμα σκέφτομαι τον τριτοετή συνέχεια θα πάθω τίποτα, αλήθεια, πόσα χρόνια ακόμη θα σπουδάζει εκεί αυτός, πήγα και στην Gate B13 και διάβασα τις πρώτες 100 σελίδες (χθες διάβασα άλλες 50, τρομερός τύπος αυτός ο Jobs! ). Στην επιστροφή, στην πτήση εννοώ, περάσαμε δίπλα από μια μάζα με σύννεφα και είχε αστραπές. Ανάθεμά την ώρα που ήταν γεμάτο το αεροπλάνο γιατί αλλιώς θα είχα βγάλει την ψηφιακή και θα τραβούσα φωτογραφίες συνεχώς. Το θέαμα με τις αστραπές “μέσα” στη μάζα με τα σύννεφα είναι απερίγραπτο…
[UPDATE: Είδα αυτό. Χάθηκε να μου κάνουν κι εμένα ένα τέτοιο party;]
“You say you want a revolution? Well… we’ve got one.”
Satoru Iwata, Nintendo E3 2005 Conference
Η εταιρία που έγινε συνώνυμο των video games επαναστατεί!
Αλλά καλύτερα να ξεκινήσουμε με μια ιστορία:
Kάποτε ήταν η Sega και η Nintendo. Ήταν και τα video games μαζί τους. Ζούσαν όλοι μαζί, αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι. Είχαμε Genesis, NES, SNES, Mega Drive, Saturn, Nintendo 64. Είχαμε και video games: Sonic the Hedgehog, Super Mario Bros, Donkey Kong, Shenmue, Panzer Dragoon Saga, The Legend of Zelda, Castlevania, Metroid Prime, Earthworm Jim, Final Fantasy, Lylat Wars, Street Fighter, Mortal Combat, Virtua Fighter, Ultima και τόσα άλλα που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή ή που δεν έχω προλάβει να πάιξω. Τα γραφικά δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό: 2D φσυικά με πολύχρωμα pixels ενωμένα το ένα με το άλλο να πηδούν εδώ κι εκεί. Όμως η διασκέδαση ήταν απερίγραπτη. Θυμάμαι μια μέρα να γυρίζω από το σχολείο (δημοτικό) με χάλια όρεξη, δημοτικό πήγαινα ακόμη. Θα σας γελάσω, ή ξύλο είχα φάει ή η Βασσιλική (ο έρωτας του δημοτικού) μου είχε ξαναπεί ότι θέλει τον Άρη (ο αντίζηλος και κολλητός ). Κλαίγοντας λοιπόν και χωρίς να εξηγήσω σε κανέναν τίποτα έφαγα μεσημεριανό και πήγα για μεσημεριανό ύπνο. Ο πατέρας μου, οδηγός ταξί, έλειπε στην Αθήνα και θα γύριζε το απόγευμα. Κατά τις 7 (θυμάμαι αρκετές λεπτομέρειες) ξυπνάω και στο σπίτι δεν ακουγόταν τίποτα. Πηγαίνω στο σαλόνι: o πατέρας μου στον καναπέ κρατούσε ένα joystiq. Ακολουθώντας το καλώδιο, που οδηγούσε ακριβώς κάτω από την τηλεόραση (την είχαμε σε έπιπλο), είδα ένα γκρι κουτί. Το κουτί ήταν το NES και όλο το περιστατικό ήταν η πρώτη μου επαφή με τα video games. Περιττό να σας πω πως έκατσα δίπλα του, τον έβλεπα να παίζει Super Mario και ξέχασα κάθε μου στεναχώρια (κοινώς αποβλακώθηκα!). Tο περιστατικό αυτό εξηγεί και το ότι είμαι φανατικός Nintendo. Σα να ερωτεύτηκα την Ninty και να ξέχασα τη Βασσιλική…!
(Θώμη μην κατσουφιάζεις, είσαι πάνω από τη Nintendo… 
)
Όμως όπως σε κάθε παραμύθι, έτσι και σ’αυτό, υπάρχουν και κακοί: τρισδιάστατα και επιβλητικότατα γραφικά πήραν τη θέση του gameplay, διψήφια frames per second αντικατέστησαν τα μικρά μας pixels, φτηνές, κακές αντιγραφές και καταναλωτισμός εκεί που κάποτε υπήρχε μεράκι κι έμπνευση. Καλίγραμμες καλονές και υπερεξοπλισμένοι στρατιώτες έδιωξαν τον Sonic, τον Μάριο και την Peach. Ήρθαν, αρχικά, μ’ένα μεταφορικό μέσο που ονομάζοταν Sony και στη συνέχεια μ’ένα άλλο που το έλεγαν Microsoft. Βεβαίως μαζί τους ήρθαν και μερικά καλά video games, από αυτά που εμπεριείχαν νέες εμπειρίες, περισσότερο ψυχαγωγία παρά διασκέδαση, από αυτά που θα τα παίζουμε σε μερικά χρόνια και θα λέμε ιστορίες για την τάδε πίστα, για το πόσο πολύ είχαμε κολλήσει σ’ένα σημείο και πόσο εύκολο ήταν τελικά, για το γέλιο που ρίξαμε με τους φίλους μας.
Για χρόνια όλα ήταν σχετικά ομαλά. Όλο και περισσότερα εντυπωσιακά στοιχεία έκαναν την εμφάνισή τους. Πλέον αγοράζοντας μια κονσόλα μπορούσες ν’ακούς μουσική και να βλέπεις dvd. Δε μπορούσες να ζήσεις τα παιχνίδια αλλά τουλάχιστον είχες ένα “περίπου-κονσόλα-και-περίπου-media-center” σπίτι σου.
“The graveyard of any industry is filled with the headstones of companies who decided to keep doing things the same old way. Playing only on the margin, making things just a little bit better. That strategy works….for a while, but ultimately it’s fatal. Over the years our industry has come to accept progress simply by what’s on the screen.” -
Reggie Fils-Aime, Nintendo E3 2006 Press Conference
Ώσπου μια μέρα τα video games δεν άντεξαν. Έπρεπε κάτι να γίνει, ο κόσμος είχε γεμίσει με…σκουπίδια. Σ’ένα από τα μυστικά συμβούλια των video games (που λαμβάνουν χώρα μια φορά στο τόσο) πάρθηκε μια σπουδαία απόφαση: ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Τα παιχνίδια θα επαναστατούσαν. Όλα στράφηκαν στη Nintendo, την τελευταία τους ελπίδα.
Κι έτσι…εγένετο Wii!
“You came to LA this week to peek into the future. But if all you want is next generation, you’re in the wrong place. Because what you’ll see from Nintendo is not just ‘next’. Instead, it’s what’s absolutely new. What we’re unveiling is the next leap in gaming; to a place where playing is no longer just about looks, it’s about the feel. Where it’s no longer confined to just the few – it’s about everyone. And most of all, the next leap is not about what you see, because what you see is not always what you get. The next leap is about playing, because playing is believing.”
Reggie Fils-Aime, E3 2006 Press Conference Opening Comments
Η Nintendo επαναστατεί (και προσπαθεί να “αναστηθεί” για τα καλά). Tα video games επαναστατούν (και προσπαθούν να σωθούν).
Κι εγώ το μόνο που κάνω είναι να βλέπω εικόνες σαν αυτήν…:
…και να χαμογελάω!
Wii ARE BACK.-
Όχι, δεν έπεσε ακόμη το blog. Απλά άρχισαν τα μαθήματα και είμαι ακόμη εκτός ρυθμού, έχω διαφορά φάσης 2κπ (με το κ να τείνει στο άπειρο). Ανανέωση την Παρασκευή που θα έχουμε και νέα από το Wii (ημερομηνία κυκλοφορίας, τιμή κλπ).
Μέχρι τότε καλά να είστε!
Αυτό το καλοκαίρι, όπως έχω ξαναπεί, ήταν το καλύτερο και το πιο γεμάτο. Το γέμιζαν τα πράγματα που έκανα και οι άνθρωποι που μπήκαν, για τα καλά, στη ζωή μου: Η Θώμη, ο Νίκος, ο Κώστας, ο Γιώργος, τα μπάνια, οι βόλτες, τα “κουτσουρεμένα” (γιατί ποτέ δε μαζευόμασταν 16) 8×8, το site του Σαμαρά (που τελειώνει, κάντε προσευχές), η Java (που με δυσκολεύει αφάνταστα), το Μουντιάλ (που παίχτηκε χάλια μπάλα), το Μουντομπάσκετ (που θα το πάρουμε). Όλα αυτά μέχρι την Κυριακή. Μετά θα ‘χει και φροντιστήρια η λίστα.
Καλό είναι να ‘χεις ενδιαφέροντα. Πολύ καλό. Άνθρωπος χωρίς ενδιαφέροντα άλλωστε τι κάνει ζωντανός; (μας τρώει χώρο). Αλλά πλέον το κακό έχει παραγίνει! Σε βαθμό που μόλις ανοίξω τα μάτια σχεδιάζω το πρόγραμμα της ημέρας. 9 με 11, 11 με 1, 1 με 5, 5 με 8, 8 με 1. Σα πρόγραμμα ραδιοφωνικού σταθμού οι μέρες μου! Πάλι δεν προλάβαινα. Τελειώνει το καλοκαίρι (ίσως και να τελείωσε ήδη) και απ’όσα έλεγα (και ήθελα) να κάνω δεν έχω κάνει ούτε το 10%!
Δεν προλαβαίνω, μήπως να πάμε λίγο πιο αργά; Μήπως να γυρίζω το ρολόι μου μια ώρα πίσω κάθε 12 ώρες; Μήπως να θέλω να κάνω λιγότερα πράγματα; Μήπως να πάω στο Θιβέτ να ησυχάσω* κι εγώ κι εσείς; Περιμένω προτάσεις γιατί δε με βλέπω να τη βγάζω καθαρή!
*Μια από τις λέξεις στις οποίες έχω πρόβλημα. Sorry Magica!
Καλά καταλάβατε, πάλι γκρίνια…
Αφορμή όσα διαβάζω και ακούω για το ποσοστό των Ελλήνων που το χρησιμοποιούν. Είναι λέει απογοητευτικοί οι αριθμοί (τους οποίους πραγματικά βαριέμαι να ψάξω και να παραθέσω, είναι πάντως όντως πολύ χαμηλοί). Δε μπαίνουν λέει οι Έλληνες στο διαδίκτυο. Πίκρα και καημός, κλάμα και οδυρμός…
Και λέω τώρα εγώ, με το φτωχό μου το μυαλό, να κάνει τι ο Έλληνας στο διαδίκτυο; Να διαβάσει τη Marie Claire online ή να κατεβάζει podcasts και videos της Τατιάνας και της Λαμπίρη; Να βρίζεται σε οπαδικά forums ή να επισκέπτεται το site του ΠΑΣΟΚ;
Πραγματικά δε βρίσκω τι χρειάζεται ο Έλληνας από το διαδίκτυο, άρα δε βρίσκω και λόγο να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτό. Εκτός αν θεωρούμε ανάγκη το να παίξει ο έφηβος DotA! Τότε πάω πάσσο…
Βέβαια θα μου πείτε “εσύ τι το κάνεις;”. Καλώς ή κακώς έχω αναπτύξει κάποιες δραστηριότητες από τις οποίες δε θέλω να απομακρυνθώ. Σίγουρα όμως δεν ικανοποιώ κάποια μεγάλη ανάγκη μου και σίγουρα μπορώ να ζήσω χωρίς το διαδίκτυο.
Θα γκρινιάξω! Αύριο βγαίνουν οι βάσεις. Νευριάζω γαμώτο. Να ‘ταν μόνο που δεν πέρασα εκεί που ήθελα… Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι που όλοι θα φύγουν, που θα χωριστούμε.
Παλιότερα τ’άκουγα αυτό και μου φαινόταν “μελό”, υποκριτικό. Σκεφτόμουν “πόσο μπορεί να στεναχωριέσαι που θα “χαθείς” με τους δικούς σου πια;”. Σκεφτόμουν ακόμη πως αν θες δε “χάνεσαι”. Αλλά δεν είναι έτσι, τουλάχιστον πλέον δεν το βλέπω έτσι.
Όλοι πάνε για σπουδές εκεί που πάνε, όχι για να κωλοβαράνε. Άρα ταξιδάκια επιστροφής κάθε τρεις και λίγο δύσκολα θα έχουμε (πράγμα που το εύχομαι, καλή η φιλία αλλά και οι σπουδές σπουδές). Επίσης, εκεί που πάνε θα έχουμε και μια απόσταση. Άρα δε θα υπάρχουν και ούτε “θα σε δώ αύριο” ή παρόμοιες καταστάσεις.
Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι μου. Όμως όλα αυτά που το έκαναν το καλύτερο το χειμώνα δε θα είναι εδώ…
Ότι και να γίνει σας χρωστάω ένα “ευχαριστώ” κι ένα “καλή επιτυχία”…
(Σε κάποια χρωστάω κι ένα “σ’αγαπώ”. Να μάθει να διαβάζει blogs όμως πρώτα… )
