Αυτό το καλοκαίρι, όπως έχω ξαναπεί, ήταν το καλύτερο και το πιο γεμάτο. Το γέμιζαν τα πράγματα που έκανα και οι άνθρωποι που μπήκαν, για τα καλά, στη ζωή μου: Η Θώμη, ο Νίκος, ο Κώστας, ο Γιώργος, τα μπάνια, οι βόλτες, τα “κουτσουρεμένα” (γιατί ποτέ δε μαζευόμασταν 16) 8×8, το site του Σαμαρά (που τελειώνει, κάντε προσευχές), η Java (που με δυσκολεύει αφάνταστα), το Μουντιάλ (που παίχτηκε χάλια μπάλα), το Μουντομπάσκετ (που θα το πάρουμε). Όλα αυτά μέχρι την Κυριακή. Μετά θα ‘χει και φροντιστήρια η λίστα.
Καλό είναι να ‘χεις ενδιαφέροντα. Πολύ καλό. Άνθρωπος χωρίς ενδιαφέροντα άλλωστε τι κάνει ζωντανός; (μας τρώει χώρο). Αλλά πλέον το κακό έχει παραγίνει! Σε βαθμό που μόλις ανοίξω τα μάτια σχεδιάζω το πρόγραμμα της ημέρας. 9 με 11, 11 με 1, 1 με 5, 5 με 8, 8 με 1. Σα πρόγραμμα ραδιοφωνικού σταθμού οι μέρες μου! Πάλι δεν προλάβαινα. Τελειώνει το καλοκαίρι (ίσως και να τελείωσε ήδη) και απ’όσα έλεγα (και ήθελα) να κάνω δεν έχω κάνει ούτε το 10%!
Δεν προλαβαίνω, μήπως να πάμε λίγο πιο αργά; Μήπως να γυρίζω το ρολόι μου μια ώρα πίσω κάθε 12 ώρες; Μήπως να θέλω να κάνω λιγότερα πράγματα; Μήπως να πάω στο Θιβέτ να ησυχάσω* κι εγώ κι εσείς; Περιμένω προτάσεις γιατί δε με βλέπω να τη βγάζω καθαρή!
*Μια από τις λέξεις στις οποίες έχω πρόβλημα. Sorry Magica!