The next best thing…

 

Χωρίς λόγια…

Το λάθος των φοιτητών

Τα έγραψα κι εδώ αλλά επειδή ήταν μεγαλούτσικο σχόλιο είπα να δημοσιευθεί κι εδώ.

Τηλεόραση (εννοώ εκπομπές και ειδήσεις) έχω σταματήσει να παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό, αλλά στα ημίχρονα των αθλητικών κάνω κάνα ζάπινγκ και είναι προφανές, σ’εμένα τουλάχιστον που είμαι μόνο 18 ετών και έχω επιλέξει να μη φοράω…μπλε ή πράσσινους ή κόκκινους φακούς επαφής, ότι το 99% των καναλιών προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίει το άσυλο, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι από αναρχικούς, ότι, ότι, ότι.

Χθες πάλι το βράδυ έλεγαν για τη σημαία και με στόμφο η παρουσιάστρια των ειδήσεων τόνιζε ότι “…αναρχικά στοιχεία ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΜΕΝΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ έκαψαν τη γαλανόλευκη σημαία…”. Ας το καταργήσουμε λοιπόν, έτσι; Αλλά να καταρήσουμε και αυτό του σπιτιού, διότι ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ, αυτή τη στιγμή δίπλα μου καίγεται η ελληνική σημαία…

Αλλά, ειλικρινά, δεν ξέραμε πως θα γίνουν αυτά τα πράγματα; Το ίδιο δεν έγινε και με τους δασκάλους/καθηγητές; Δεν εξετάζω αν οι δικές τους απεργίες ήταν σωστές, η αντιμετώπιση όμως από την τηλεόραση ήταν η ίδια.

Το μεγαλύτερο λάθος που πιστώνω στους φοιτητές είναι το γεγονός πως, όπως και οι δάσκαλοι, δεν έχουν ενημερώσει τον κόσμο. Μπορεί να τους έχει αφαιρεθεί η ικανότητα να το κάνουν μέσω των ΜΜΕ αλλά έχουν μια ικανότητα που δεν έχει κανείς άλλος και που κανείς δε μπορεί να τους αφαιρέσει: την ηλικία. Ενημέρωση πόρτα-πόρτα, ο Έλληνας πολίτης ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ, άρα ότι του πουν οι “τηλεοπτικοί ήρωές” του το πιστεύει. Αν όμως ακούσει και την άλλη πλευρά, ίσως μάθει. Ακόμη και αν πάλι είναι με την πλευρά της κυβέρνησης, θα έχει ακούσει.

Ή μήπως αυτό το “είμαι φοιτητής με αιτήματα και μπαίνω στο σπίτι του άλλου για να του τα κάνω γνωστά” είναι πολύ ρομαντική επανάσταση και ξεφεύγει από το “ξύλινο” μοίρασμα φυλλαδίων της ΚΝΕ, της ΠΑΣΠ, της ΔΑΠ και όποιας άλλης νεολαίας, άρα και ανέφικτο;

Για την ιστορία, φέτος ξαναδίνω Πανελλήνιες, περιττό να πω πόσο οικτρά μετάνιωσα. Όχι για τις χαμμένες ώρες διαβάσματος, ούτε για το ότι δε μπορώ να ζήσω τη ζωή μου. Αλλά επειδή αυτή η χώρα (και όταν λέω χώρα εννοώ από τους απλούς πολίτες μέχρι τον πρωθυπουργό) δεν αξίζει να έχει φοιτητές ούτε για δείγμα…!

Kαι τώρα τι;

Την αγκάλιασε και την έτριψε στοργικά στην πλάτη. Δεν ήθελε να την κάνει να κλάψει, δεν ήθελε να την δει ο ίδιος να κλαίει. “Μη φοβάσαι”, της είπε, “όλα θα πάνε καλά!”. Ψέματα! Έλεγε ψέματα! Τίποτα δε θα πήγαινε καλά. Πώς να πάει κάτι καλά χωρίς αυτήν; Τί να πάει καλά χωρίς αυτήν; Αφού αυτή ήταν τα πάντα, τώρα που φεύγει δεν του μένει τίποτα. Λένε πως αν έχεις έναν λόγο να ζεις, έχεις όλους τους άλλους για να πεθάνεις. “Να αυτοκτονήσω ή να περιμένω;” σκέφτηκε…