Γεγονός 1: Έχουμε πάει για 8Χ8. Παίζουμε, βριζόμαστε, γελάμε, διασκεδάζουμε. Τελειώνει το παιχνίδι και πάμε να πληρώσουμε. Μερικοί αγοράζουν και κάτι από την καντίνα. Ανάμεσά τους και ο ήρωάς της ιστορίας μας, διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, που αγοράζει ένα sandwich κι έναν χυμό (περιεχόμενο δε θυμάμαι). Αναλαμβάνει ένας να μαζέψει τα λεφτά, ας τον πούμε Άνθιμο. Πρέπει να δώσουμε Χ €, στον καθένα αντιστοιχούν Υ €, κι έχει μαζέψει Χ-Υ €. Δεν έχει πληρώσει ένας. Ο ήρωάς μας. “Ποιός δεν έδωσε;”, ρωτά ο Άνθιμος. “Εγώ”, απαντά ο ήρωάς μας, “αλλά επειδή δεν έχω θα τα βάλεις εσύ!”, συμπληρώνει. Γελάμε όσοι είμαστε κοντά και ακούμε. “Έλα, Υ € είναι, δώσε να πάω να τα δώσω κι εγώ”, λέει ο Άνθιμος. “Δεν έχω, αλήθεια σου λέω”, αποκρίνεται με περισσή ειλικρίνεια ο ήρωάς μας. “Και πως θα πληρώσεις;”, ρωτά απορημένος ο Άνθιμος. “Δεν ξέρω”, λέει με περισσή…απάθεια ο ήρωας.
Εν τέλει πλήρωσα εγώ γι’αυτόν και τα λεφτά μου τα έδωσε μια άλλη μέρα. Το σκέφτομαι όμως πολύ καιρό το συγκεκριμένο συμβάν. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του, να δω τι σκεφτόνταν αγοράζοντας sandwich και χυμό. Αναρωτιέμαι αν καταλάβαινε πως του τελείωναν τα λεφτά εκείνη τη στιγμή. Αν το ήξερε τολμώ να μιλήσω για αναισθησία. Αλλά είχε και ρίσκο αυτή η αναισθησία. Δηλαδή αν δεν είχαμε λεφτά να του δανείσουμε τι θα έκανε; Πιάτα να πλύνει δεν υπήρχαν, σε 8Χ8 είμασταν απρόσεχτε αναγνώστη!
Συμπέρασμα 1: Στα comments, μόνο ο ήρωάς μας μπορεί να το βγάλει…
Γεγονός 2: Eίμαστε στο Σύλλογο Ερασιτεχνών Ψαράδων Κόλπου Γαρίτσας που διοργανώνει την, καθιερωμένη τα τελευταία 3 χρόνια, Γιορτή της Σαρδέλας. Εκεί μαζεύονται κάθε χρόνο Γαριτσιώτες και μη, ηλικιωμένοι και νεαροί, άντρες και γυναίκες και τρώνε, δωρεάν, σαρδέλες (όσοι κάτσουν μέχρι αργά βέβαια τρώνε και λίγο κρεατάκι ή καμιά πίτα), οι οποίες δυστυχώς είναι αγορασμένες και όχι ψαρεμμένες. Φέτος είχα την τιμή να παρεβρεθώ κι εγώ σ’αυτή τη γιορτή. Είχα κάτσει σε μια ακρούλα και παρατηρούσα τον κόσμο. Πολύς κόσμος, ηλικιωμένοι κυρίως. Τους κοίταζα να μαζεύονται δίπλα στους “σερβιτόρους” λες και ήταν μέλισσες και οι σερβιτόροι λουσμένοι με μέλι. Τους άκουγα να παραπονιούνται γιατί αργούν οι “σερβιτόροι” να τους δώσουν τα πιάτα με το φαΐ.
Είδα και μερικούς να διαμαρτύρονται γιατί…αδικήθηκαν. Ένας με πλησίασε ενώ μιλούσα με τον ήρωα (από το παραπάνω γεγονός ντε!). “Γιατί κάθεστε στην άκρη;”, είπε. “Στη ζωή αυτά που δικαιείστε πρέπει να τα απαιτείτε. Παρ’τε τα και μετά πετάξ’τε τα κιόλλας. Αλλά αφού τα δικαιείστε να τα πάρετε εσείς, όχι οι άλλοι”, συμπλήρωσε. Μετά άρχισε να μας αφιηγείται όλες τις εμπειρίες του (πολέμησε στην Κύπρο, ήξερε τον βασιλιά Κωνσταντίνο, στην Ψάθα στην πλατεία Αμερικής τους έδινε κρασί κάθε χρόνο, ψάρευε με αντοχές μεγαλύτερες από εικοσάρηδες, κλπ), τονίζοντάς μας συνεχώς πως δεν ήταν μεθυσμένος. 
Το σκέφτομαι κι αυτό. Τι μπορείς να απαιτήσεις σε τέτοιες περιστάσεις; Ένας σύλογος ξόδεψε χρήματα, κόπο, χρόνο (και καλή διάθεση ίσως) για να σου προσφέρει κάτι δωρεάν. Κι εσύ κάνεις κύρηγμα πως ότι δικαιούσαι πρέπει να το παίρνεις. Αντί να πεις ευχαριστώ.
Συμπέρασμα 2: Αφού δε θέλουμε αλλιώς, του χρόνου με κουπονάκια στη γιορτή. Περιορισμένα “κομμάτια” σαρδέλας και όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Αφού η αχαριστία πέφτει σύννεφο.
Γεγονός 3: Mένω κοντά στο γήπεδο του ΑΟ Κέρκυρα, της ποδοσφαιρικής ομάδας του νησιού μας. Ακούω αρκετά από κάθε αγώνα, έτσι σχηματίζω μια άποψη. Χθες είχε φιλικό, Κέρκυρα-Βέροια. Πρέπει να είχε και, λίγο έστω, κόσμο.
Βγήκα λοιπόν στον κήπο κάποια στιγμή κι έκατσα για κάνα τέταρτο. Οι φίλαθοι (;) φώναζαν, φώναζαν, φώναζαν. Όχι για την ομάδα. Για τον διαιτητή. Σε φιλικό. Ούτε καν σε τουρνουά, να πεις ότι έχει καμιά κούπα να σηκώσεις. Φιλικό αγώνας. Με τη Βέροια, το ξαναλέω. Φώναζαν οι φίλαθλοι για τον διαιτητή. Σε φιλικό.
Ο άλλος (όπου “ο άλλος” βαλ’τε όποιον θέλετε στο μυαλό σας, επειδή το χρησιμοποιώ αρκετά συχνά), έφυγε από το σπίτι του για να πάει να δει φιλικό της Κέρκυρας με τη Βέροια. Αύγουστο μήνα. Αλλά αυτό ας το δεχτούμε, ίσως να αγαπάει πολύ το ποδόσφαιρο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Φώναζε στο διαιτητή, σε φιλικό. Αντί να κοιτάξει πως παίζει η ομάδα του, πόσο μαύροι είναι οι νέοι παίκτες, αν είναι όντως βραζιλιάνος η παιχτούρα που βρήκε ο προπονητής, αντί να συζητήσει με τους γύρω του για την ομάδα, βρίζει το διαιτητή…
Συμπέρασμα 3: Tι να πει κανείς για αθλητική (γιατί είμαι σίγουρος, το ίδιο θα συνέβαινε σε κάθε “διαιτητούμενο” άθλημα) παιδεία και ιστορίες;
Γεγονός 4: Κάτι μ’έτρωγε σ’όλη τη δημοσίευση να πω “αλλά Έλληνες είμαστε, τι περιμένεις” ή κάτι παρεμφερές.
Συμπέρασμα 4: Τη γουστάρουμε τη γκρίνια σα λαός, πολύ μάλιστα…
103101 2006f Αυγούστου, 2006 σε 1:24 μμ
Αναφέρομαι την Δεύτερη ιστορία!
Ομολωγουμένως δεν ξέρω τι να πω…
Η είχα την χαρά να είμαι ένα από τους σερβιτόρους στην γιορτή της σαρδέλας. Τα μάτια μου είδαν πολλά εκείνο το βράδυ, αντίκρισα πολλούς ανθρώπους να περιμένουν υπομονετικά τους ζεστούς μεζέδες, μόλις ψήνονταν μερικά ψάρια, εγώ και κάποιοι άλλοι που βοηθούσαν, σερβίραμε την σαρδέλα στον κόσμο. Μόλις τους την έπαιρνες στο τραπέζι αντί να σου πουν ευχαριστώ, τα λόγια που θα άκουγες να βγαίνουν από το στόμα τους ήταν «Ε! παιδί… φέρε μου και λίγο κρασί, Α! και μια μπίρα για την γυναίκα μου και μια πορτοκαλάδα για το παιδί μου.» ο συγκεκριμένος μάλλον ξέχασε πως πρέπει να πει «σε παρακαλώ», ακόμα και σε εστιατόριο αν ήταν που εκεί στο κάτω κάτω πληρώνεις θα έλεγε στον σερβιτόρο ένα «σε παρακαλώ» μόνο και μόνο για τους τύπους, πόσο μάλλον εκεί που δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να του σερβίρουμε . Το 90% των επισκεπτών ήταν τελείως αγενείς και απαιτητικοί, από την άλλη πλευρά οι ντόπιοι που δεν είχαν σχέση με το σωματείο των ψαράδων που διοργανώνει την γιορτή συμπεριφέρονταν με ένα ίχνος ζήλιας απέναντι στους διοργανωτές. Ότι προσφερόταν στον κόσμο ήταν τελείως δωρεάν. Μετά το τέλος της, πολλοί έμειναν ευχαριστημένοι-μάλλον αυτοί που ήταν άνθρωποι και δεν ήρθαν για να φάνε τσάμπα- άλλοι όμως παρεξηγηθήκαν τσακώθηκαν με τους διοργανωτές γιατί πιστεύουν πως αδικήθηκαν. Εντωμεταξύ όλες οι σαρδέλες έφταναν να θρέψουν όλη την γύρο περιοχή αφού προς το τέλος περίσσεψαν φαγητά και έμπαινε ο κόσμος μέσα στο σπιτάκι και έτρωγε. Τέλος θα αναφέρω και ένα ακόμη περιστατικό που μου έκανε αρνητική εντύπωση. Πολλοί επισκέπτες έπαιρναν τα δωρεάν αναψυκτικά και τα έπαιρναν μαζί τους. Αν είναι δυνατόν! Που ζούμε ρε παιδιά, τόση φτώχεια έπεσε στην Ελλάδα?? Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι αυτό αλλά η νοοτροπία ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ … Ευτυχώς όσο περνούν τα χρόνια υπάρχει κάποια πρόοδος στις νέες γενιές …
113106 2006f Αυγούστου, 2006 σε 6:02 μμ
Comment 1 : Όσοι διαβάζοντας το post γέλασαν δεν τους παρεξηγώ καθόλου διότι τα πράγματα έτσι όπως εξελήχθησαν (ακριβός όπως τα ανέφερε ο φίλος μου, εξαιρουμένου του σάντουιτς που ήταν νερό) ήταν το δίχως άλλο κωμικοτραγικό ! Φυσικά δεν επρόκειτο για αναισθησία, απλός στη βιασύνη μου να πάω για παιχνίδι έμεινα με την εντύπωση πως έριξα μέσα στην τσάντα τα 5 πολυπόθητα Euro.
Comment 2 : Ακόμα και με το comment του Nikos δεν είναι δυνατό να παρασταθεί η γελιότητα και ξεφτίλα που αντικρήσαμε… Ευτυχώς υπήρχαν και ευχάριστες εξαιρέσεις …
Comment 3 : Πρακτικά Αδικαιολόγητο … Θεωρητικά όμως παίρνοντας το ρόλο του δικηγόρου του διαβόλου, ε δεν είναι και ότι καλύτερο να βλέπεις την ομάδα σου μερικές μέρες πριν την έναρξη της σαιζόν να είναι σε μαύρα χάλια, κάπου τσακίζεται η ψυχολογία σου και βγαίνεις εκτός ορίων.
Comment 4 : Ασχολίαστο…
13006 2006f Σεπτεμβρίου, 2006 σε 6:43 πμ
Ρε Ιδιορρυθμιστή, αναφέρομαι στην ιστορία του 8×8. Πας να κρίνεις ένα φίλο από τη σχέση του με το χρήμα; Το μεγαλύτερο λάθος…
13011 2006f Σεπτεμβρίου, 2006 σε 11:07 πμ
Φυσικά και είναι λάθος να το κάνεις αυτό. Δεν τον έκρινα, απλά το ανέφερα για να γελάσω κι εγώ κι εκείνος (που ξέρει πολύ καλά πως δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα).