Δεν προλαβαίνω να ζήσω!

Αυτό το καλοκαίρι, όπως έχω ξαναπεί, ήταν το καλύτερο και το πιο γεμάτο. Το γέμιζαν τα πράγματα που έκανα και οι άνθρωποι που μπήκαν, για τα καλά, στη ζωή μου: Η Θώμη, ο Νίκος, ο Κώστας, ο Γιώργος, τα μπάνια, οι βόλτες, τα “κουτσουρεμένα” (γιατί ποτέ δε μαζευόμασταν 16) 8×8, το site του Σαμαρά (που τελειώνει, κάντε προσευχές), η Java (που με δυσκολεύει αφάνταστα), το Μουντιάλ (που παίχτηκε χάλια μπάλα), το Μουντομπάσκετ (που θα το πάρουμε). Όλα αυτά μέχρι την Κυριακή. Μετά θα ‘χει και φροντιστήρια η λίστα.

Καλό είναι να ‘χεις ενδιαφέροντα. Πολύ καλό. Άνθρωπος χωρίς ενδιαφέροντα άλλωστε τι κάνει ζωντανός; (μας τρώει χώρο). Αλλά πλέον το κακό έχει παραγίνει! Σε βαθμό που μόλις ανοίξω τα μάτια σχεδιάζω το πρόγραμμα της ημέρας. 9 με 11, 11 με 1, 1 με 5, 5 με 8, 8 με 1. Σα πρόγραμμα ραδιοφωνικού σταθμού οι μέρες μου! Πάλι δεν προλάβαινα. Τελειώνει το καλοκαίρι (ίσως και να τελείωσε ήδη) και απ’όσα έλεγα (και ήθελα) να κάνω δεν έχω κάνει ούτε το 10%!

Δεν προλαβαίνω, μήπως να πάμε λίγο πιο αργά; Μήπως να γυρίζω το ρολόι μου μια ώρα πίσω κάθε 12 ώρες; Μήπως να θέλω να κάνω λιγότερα πράγματα; Μήπως να πάω στο Θιβέτ να ησυχάσω* κι εγώ κι εσείς; Περιμένω προτάσεις γιατί δε με βλέπω να τη βγάζω καθαρή!

*Μια από τις λέξεις στις οποίες έχω πρόβλημα. Sorry Magica!

Τεχνολογικός Καταναλωτισμός;

Καλά καταλάβατε, πάλι γκρίνια…

Αφορμή όσα διαβάζω και ακούω για το ποσοστό των Ελλήνων που το χρησιμοποιούν. Είναι λέει απογοητευτικοί οι αριθμοί (τους οποίους πραγματικά βαριέμαι να ψάξω και να παραθέσω, είναι πάντως όντως πολύ χαμηλοί). Δε μπαίνουν λέει οι Έλληνες στο διαδίκτυο. Πίκρα και καημός, κλάμα και οδυρμός…

Και λέω τώρα εγώ, με το φτωχό μου το μυαλό, να κάνει τι ο Έλληνας στο διαδίκτυο; Να διαβάσει τη Marie Claire online ή να κατεβάζει podcasts και videos της Τατιάνας και της Λαμπίρη; Να βρίζεται σε οπαδικά forums ή να επισκέπτεται το site του ΠΑΣΟΚ;

Πραγματικά δε βρίσκω τι χρειάζεται ο Έλληνας από το διαδίκτυο, άρα δε βρίσκω και λόγο να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτό. Εκτός αν θεωρούμε ανάγκη το να παίξει ο έφηβος DotA! Τότε πάω πάσσο…

Βέβαια θα μου πείτε “εσύ τι το κάνεις;”. Καλώς ή κακώς έχω αναπτύξει κάποιες δραστηριότητες από τις οποίες δε θέλω να απομακρυνθώ. Σίγουρα όμως δεν ικανοποιώ κάποια μεγάλη ανάγκη μου και σίγουρα μπορώ να ζήσω χωρίς το διαδίκτυο.

Να γκρινιάξω λιγάκι ακόμη;

Θα γκρινιάξω! Αύριο βγαίνουν οι βάσεις. Νευριάζω γαμώτο. Να ‘ταν μόνο που δεν πέρασα εκεί που ήθελα… Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι που όλοι θα φύγουν, που θα χωριστούμε.

Παλιότερα τ’άκουγα αυτό και μου φαινόταν “μελό”, υποκριτικό. Σκεφτόμουν “πόσο μπορεί να στεναχωριέσαι που θα “χαθείς” με τους δικούς σου πια;”. Σκεφτόμουν ακόμη πως αν θες δε “χάνεσαι”. Αλλά δεν είναι έτσι, τουλάχιστον πλέον δεν το βλέπω έτσι.

Όλοι πάνε για σπουδές εκεί που πάνε, όχι για να κωλοβαράνε. Άρα ταξιδάκια επιστροφής κάθε τρεις και λίγο δύσκολα θα έχουμε (πράγμα που το εύχομαι, καλή η φιλία αλλά και οι σπουδές σπουδές). Επίσης, εκεί που πάνε θα έχουμε και μια απόσταση. Άρα δε θα υπάρχουν και ούτε “θα σε δώ αύριο” ή παρόμοιες καταστάσεις.

Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι μου. Όμως όλα αυτά που το έκαναν το καλύτερο το χειμώνα δε θα είναι εδώ…

Ότι και να γίνει σας χρωστάω ένα “ευχαριστώ” κι ένα “καλή επιτυχία”…

(Σε κάποια χρωστάω κι ένα “σ’αγαπώ”. Να μάθει να διαβάζει blogs όμως πρώτα… )

Problems, problems & problems!

TEST MODE ON
(η δημοσίευση αυτή είναι ένα test για το blog)

Προβλήματα με τα σχόλια και τα μόνιμα links των ελληνικών δημοσιεύσεων (όπως παρατήρησε η magica που την ευχαριστώ). Μου μυρίζει καμιά κατάρα από κάποιον Tuner, λόγω ζήλιας. Αλλά ότι και να κάνουν εγώ θα συνεχίσω να ενημερώνω την τεχνολογική κοινότητα για την απειλή που ακούει στο όνομα Tuners Development! Όχι κύριοι, δε φημώνεται έτσι η αλήθεια!

TEST MODE OFF

Online again!

Χθες ενεργοποιήθηκε η aDSL σύνδεσή μου, 8 ημέρες μετά την αίτησή μου. Ένα μπράβο (κι ένα ευχαριστώ) στη FORTHnet που δε με πήγαινε από Δευτέρα σε Δευτέρα (όπως κάτι άλλους κακομοίρηδες…). Σήμερα, πριν καμιά ώρα, κατάφερα να συνδεθώ. Τι να λέω τώρα, οι περισσότεροι θα τα ξέρετε. Άλλη αίσθηση να σε σέρνει ο OTE με PSTN, άλλη να…τρέχεις με aDSL (έστω και με 384Kbit/s).

Είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω και δεν ξέρω από που ν’αρχίσω. Σκεφτόμουν να δω videos από το Wii αλλά δεν το χορταίνω άρα μάλλον κάτι άλλο πρέπει να κάνω πρώτα! Όμως νομίζω τίποτα δε θα χορτάσω… Άρα η λύση είναι μια: παραλία!

Ανανέωση στο blog αύριο, μετά τον αγώνα της Εθνικής μας!

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια

Η κοπέλα μου λείπει στο χωριό (τι έθιμο κι αυτό να ‘χουμε ένα χωριό όλοι και να το επισκεπτόμαστε…) κι επιστρέφει Κυριακή απόγευμα. Η aDSL από τη FORTHnet ακόμη να ενεργοποιηθεί, βέβαια είπαν 3-10 εργάσιμες κι έχουν περάσει μόνο 5 και προβλέπω να τραβάει πολύ παραπάνω από 10 μέρες η ιστορία. Το δόντι μου πονάει, λόγω απονεύρωσης, ξανά και μάλλον θα με πονάει μέχρι την Τετάρτη που θα ξαναπάω στον οδοντίατρο. Ότι πρέπει για να έχω άσχημη διάθεση. Ευτυχώς οι δικοί μου κοιμούνται και δεν ξεσπάω σ’αυτούς. Το blog μου είναι μάλλον ο μόνος τρόπος να…ηρεμήσω. Κάπως.

Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω από που ν’αρχίσω. Σίγουρα μου φταίνει όλοι κι όλα απόψε. Ο Γιαννάκης που “έκοψε” τον Παπαμακάριο από την αποστολή της Εθνικής Μπάσκετ για το Παγκόσμιο στην Κίνα. Ο Σχορτσιανίτης που έχει προβλήματα με τα πόδια του και μάλλον θα κοπεί κι αυτός. Η Ελλάδα που είναι…χιλιετίες πίσω, ειδικά όσον αφορά στην τεχνολογία. Η Ελλάδα που όποιον της ζητάει να πάει μερικά χρόνια μπροστά (από PSTN σε aDSL ας πούμε) του κάνει τη ζωή δύσκολη. Που δεν ξέρω πότε κυκλοφορεί το Wii. Που, μάλλον, δε θα προλάβω να μαζέψω λεφτά για να το προπαραγγείλω. Που δε μπορώ να ανεβάσω το site του Σαμαρά εδώ και τώρα. Που πρέπει να συνηθίσω να χρησιμοποιώ && στην Java, για “εξυπνότερα” προγραμμάτα. Tα έθιμά μας (όπως διαπιστώσατε πιο πάνω). Η κοπελιά μου που…τα τηρεί. Το χωριό της που είναι μακρυά. Που στο νέο FM (Football Manager) δεν αναμένεται καμία ουσιαστική αλλαγή. Όχι τίποτε άλλο, αλλά με βλέπω να σπάω καμιά ντουζίνα ποντίκια άμα ξαναδώ αγώνα Aston Villa-Dorchester 1-1, με shots on goal 32-1 (αν ήμουν Dorchester καλά θα ήταν, ελάτε όμως που δεν είμαι…).

Γιατρέ μου, τα ‘πα αλλά δεν ηρέμησα. Περισσότερο νευρίασα…

UPDATE: Δε μου φτάνανε όλα, έπεσε η ασφάλεια στο σπίτι, έκανε reset το PC (όχι, δεν έχω UPS, μη με εκνευρίζετε!) κι έχασα όλα τα bookmarks του Mozilla…

Γεγονότα & Συμπεράσματα

Γεγονός 1: Έχουμε πάει για 8Χ8. Παίζουμε, βριζόμαστε, γελάμε, διασκεδάζουμε. Τελειώνει το παιχνίδι και πάμε να πληρώσουμε. Μερικοί αγοράζουν και κάτι από την καντίνα. Ανάμεσά τους και ο ήρωάς της ιστορίας μας, διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, που αγοράζει ένα sandwich κι έναν χυμό (περιεχόμενο δε θυμάμαι). Αναλαμβάνει ένας να μαζέψει τα λεφτά, ας τον πούμε Άνθιμο. Πρέπει να δώσουμε Χ €, στον καθένα αντιστοιχούν Υ €, κι έχει μαζέψει Χ-Υ €. Δεν έχει πληρώσει ένας. Ο ήρωάς μας. “Ποιός δεν έδωσε;”, ρωτά ο Άνθιμος. “Εγώ”, απαντά ο ήρωάς μας, “αλλά επειδή δεν έχω θα τα βάλεις εσύ!”, συμπληρώνει. Γελάμε όσοι είμαστε κοντά και ακούμε. “Έλα, Υ € είναι, δώσε να πάω να τα δώσω κι εγώ”, λέει ο Άνθιμος. “Δεν έχω, αλήθεια σου λέω”, αποκρίνεται με περισσή ειλικρίνεια ο ήρωάς μας. “Και πως θα πληρώσεις;”, ρωτά απορημένος ο Άνθιμος. “Δεν ξέρω”, λέει με περισσή…απάθεια ο ήρωας.

Εν τέλει πλήρωσα εγώ γι’αυτόν και τα λεφτά μου τα έδωσε μια άλλη μέρα. Το σκέφτομαι όμως πολύ καιρό το συγκεκριμένο συμβάν. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του, να δω τι σκεφτόνταν αγοράζοντας sandwich και χυμό. Αναρωτιέμαι αν καταλάβαινε πως του τελείωναν τα λεφτά εκείνη τη στιγμή. Αν το ήξερε τολμώ να μιλήσω για αναισθησία. Αλλά είχε και ρίσκο αυτή η αναισθησία. Δηλαδή αν δεν είχαμε λεφτά να του δανείσουμε τι θα έκανε; Πιάτα να πλύνει δεν υπήρχαν, σε 8Χ8 είμασταν απρόσεχτε αναγνώστη!

Συμπέρασμα 1: Στα comments, μόνο ο ήρωάς μας μπορεί να το βγάλει…

Γεγονός 2: Eίμαστε στο Σύλλογο Ερασιτεχνών Ψαράδων Κόλπου Γαρίτσας που διοργανώνει την, καθιερωμένη τα τελευταία 3 χρόνια, Γιορτή της Σαρδέλας. Εκεί μαζεύονται κάθε χρόνο Γαριτσιώτες και μη, ηλικιωμένοι και νεαροί, άντρες και γυναίκες και τρώνε, δωρεάν, σαρδέλες (όσοι κάτσουν μέχρι αργά βέβαια τρώνε και λίγο κρεατάκι ή καμιά πίτα), οι οποίες δυστυχώς είναι αγορασμένες και όχι ψαρεμμένες. Φέτος είχα την τιμή να παρεβρεθώ κι εγώ σ’αυτή τη γιορτή. Είχα κάτσει σε μια ακρούλα και παρατηρούσα τον κόσμο. Πολύς κόσμος, ηλικιωμένοι κυρίως. Τους κοίταζα να μαζεύονται δίπλα στους “σερβιτόρους” λες και ήταν μέλισσες και οι σερβιτόροι λουσμένοι με μέλι. Τους άκουγα να παραπονιούνται γιατί αργούν οι “σερβιτόροι” να τους δώσουν τα πιάτα με το φαΐ.

Είδα και μερικούς να διαμαρτύρονται γιατί…αδικήθηκαν. Ένας με πλησίασε ενώ μιλούσα με τον ήρωα (από το παραπάνω γεγονός ντε!). “Γιατί κάθεστε στην άκρη;”, είπε. “Στη ζωή αυτά που δικαιείστε πρέπει να τα απαιτείτε. Παρ’τε τα και μετά πετάξ’τε τα κιόλλας. Αλλά αφού τα δικαιείστε να τα πάρετε εσείς, όχι οι άλλοι”, συμπλήρωσε. Μετά άρχισε να μας αφιηγείται όλες τις εμπειρίες του (πολέμησε στην Κύπρο, ήξερε τον βασιλιά Κωνσταντίνο, στην Ψάθα στην πλατεία Αμερικής τους έδινε κρασί κάθε χρόνο, ψάρευε με αντοχές μεγαλύτερες από εικοσάρηδες, κλπ), τονίζοντάς μας συνεχώς πως δεν ήταν μεθυσμένος.

Το σκέφτομαι κι αυτό. Τι μπορείς να απαιτήσεις σε τέτοιες περιστάσεις; Ένας σύλογος ξόδεψε χρήματα, κόπο, χρόνο (και καλή διάθεση ίσως) για να σου προσφέρει κάτι δωρεάν. Κι εσύ κάνεις κύρηγμα πως ότι δικαιούσαι πρέπει να το παίρνεις. Αντί να πεις ευχαριστώ.

Συμπέρασμα 2: Αφού δε θέλουμε αλλιώς, του χρόνου με κουπονάκια στη γιορτή. Περιορισμένα “κομμάτια” σαρδέλας και όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Αφού η αχαριστία πέφτει σύννεφο.

Γεγονός 3: Mένω κοντά στο γήπεδο του ΑΟ Κέρκυρα, της ποδοσφαιρικής ομάδας του νησιού μας. Ακούω αρκετά από κάθε αγώνα, έτσι σχηματίζω μια άποψη. Χθες είχε φιλικό, Κέρκυρα-Βέροια. Πρέπει να είχε και, λίγο έστω, κόσμο.

Βγήκα λοιπόν στον κήπο κάποια στιγμή κι έκατσα για κάνα τέταρτο. Οι φίλαθοι (;) φώναζαν, φώναζαν, φώναζαν. Όχι για την ομάδα. Για τον διαιτητή. Σε φιλικό. Ούτε καν σε τουρνουά, να πεις ότι έχει καμιά κούπα να σηκώσεις. Φιλικό αγώνας. Με τη Βέροια, το ξαναλέω. Φώναζαν οι φίλαθλοι για τον διαιτητή. Σε φιλικό.

Ο άλλος (όπου “ο άλλος” βαλ’τε όποιον θέλετε στο μυαλό σας, επειδή το χρησιμοποιώ αρκετά συχνά), έφυγε από το σπίτι του για να πάει να δει φιλικό της Κέρκυρας με τη Βέροια. Αύγουστο μήνα. Αλλά αυτό ας το δεχτούμε, ίσως να αγαπάει πολύ το ποδόσφαιρο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Φώναζε στο διαιτητή, σε φιλικό. Αντί να κοιτάξει πως παίζει η ομάδα του, πόσο μαύροι είναι οι νέοι παίκτες, αν είναι όντως βραζιλιάνος η παιχτούρα που βρήκε ο προπονητής, αντί να συζητήσει με τους γύρω του για την ομάδα, βρίζει το διαιτητή…

Συμπέρασμα 3: Tι να πει κανείς για αθλητική (γιατί είμαι σίγουρος, το ίδιο θα συνέβαινε σε κάθε “διαιτητούμενο” άθλημα) παιδεία και ιστορίες;

Γεγονός 4: Κάτι μ’έτρωγε σ’όλη τη δημοσίευση να πω “αλλά Έλληνες είμαστε, τι περιμένεις” ή κάτι παρεμφερές.

Συμπέρασμα 4: Τη γουστάρουμε τη γκρίνια σα λαός, πολύ μάλιστα…

Ιδιορυθμίζοντας ξανά (επιτέλους)!

Μετά τη μετακόμιση από το blogspot.com στο blogs.gr (για την Ελλάδα ρε γαμ*το, που έλεγε και η Πατουλίδου) και την…”έξωση”, χωρίς προειδοποίηση βεβαίως-βεβαίως (στην Ελλάδα ζούμε, που λέμε όλοι), να ‘μαι πάλι με blog! Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι πως στο μέλλον πρέπει να είμαι επιφυλακτικος (μην πω και αρνητικός…) με οτιδήποτε φέρει την επιγραφή “made in Greece”.

Εν αναμονή της aDSL από τη Forthnet (3 με 10 εργάσιμες μέρες είπαν, κι εγώ αναρωτιέμαι, Δευτέρα έκανα την αίτηση, αύριο είναι η 3η, η 4η ή η…2η εργάσιμη; ) έπρεπε να ετοιμάσω το blog με τη φτωχή μου PSTN. Έκανα ότι καλύτερο μπορούσα, όχι τίποτα σπουδαίο αλλά κάτι έκανα! (Όχι σαν τους άσχετους τους Tuners που δεν ξέρουνε να συνδέσουν έναν σκληρό και μου θέλουνε και blog… )

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω στην πρώτη μου δημοσίευση, δεν έχω και πολλά να πω βασικά. Ελπίζω μόνο να προσφέρω κάτι μέσω αυτού του blog (ας γελάνε οι άλλοι 3, ναι εσείς οι 3, έστω!).