Μεταφερθήκαμε (ξανά)…

…και οριστικά (μα τον Άγιο Σπυρίδωνα, σας το ορκίζομαι!  )

http://sebkom.wordpress.com/

Tα λέμε εκεί!

The next best thing…

 

Χωρίς λόγια…

Το λάθος των φοιτητών

Τα έγραψα κι εδώ αλλά επειδή ήταν μεγαλούτσικο σχόλιο είπα να δημοσιευθεί κι εδώ.

Τηλεόραση (εννοώ εκπομπές και ειδήσεις) έχω σταματήσει να παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό, αλλά στα ημίχρονα των αθλητικών κάνω κάνα ζάπινγκ και είναι προφανές, σ’εμένα τουλάχιστον που είμαι μόνο 18 ετών και έχω επιλέξει να μη φοράω…μπλε ή πράσσινους ή κόκκινους φακούς επαφής, ότι το 99% των καναλιών προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίει το άσυλο, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι από αναρχικούς, ότι, ότι, ότι.

Χθες πάλι το βράδυ έλεγαν για τη σημαία και με στόμφο η παρουσιάστρια των ειδήσεων τόνιζε ότι “…αναρχικά στοιχεία ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΜΕΝΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ έκαψαν τη γαλανόλευκη σημαία…”. Ας το καταργήσουμε λοιπόν, έτσι; Αλλά να καταρήσουμε και αυτό του σπιτιού, διότι ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ, αυτή τη στιγμή δίπλα μου καίγεται η ελληνική σημαία…

Αλλά, ειλικρινά, δεν ξέραμε πως θα γίνουν αυτά τα πράγματα; Το ίδιο δεν έγινε και με τους δασκάλους/καθηγητές; Δεν εξετάζω αν οι δικές τους απεργίες ήταν σωστές, η αντιμετώπιση όμως από την τηλεόραση ήταν η ίδια.

Το μεγαλύτερο λάθος που πιστώνω στους φοιτητές είναι το γεγονός πως, όπως και οι δάσκαλοι, δεν έχουν ενημερώσει τον κόσμο. Μπορεί να τους έχει αφαιρεθεί η ικανότητα να το κάνουν μέσω των ΜΜΕ αλλά έχουν μια ικανότητα που δεν έχει κανείς άλλος και που κανείς δε μπορεί να τους αφαιρέσει: την ηλικία. Ενημέρωση πόρτα-πόρτα, ο Έλληνας πολίτης ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ, άρα ότι του πουν οι “τηλεοπτικοί ήρωές” του το πιστεύει. Αν όμως ακούσει και την άλλη πλευρά, ίσως μάθει. Ακόμη και αν πάλι είναι με την πλευρά της κυβέρνησης, θα έχει ακούσει.

Ή μήπως αυτό το “είμαι φοιτητής με αιτήματα και μπαίνω στο σπίτι του άλλου για να του τα κάνω γνωστά” είναι πολύ ρομαντική επανάσταση και ξεφεύγει από το “ξύλινο” μοίρασμα φυλλαδίων της ΚΝΕ, της ΠΑΣΠ, της ΔΑΠ και όποιας άλλης νεολαίας, άρα και ανέφικτο;

Για την ιστορία, φέτος ξαναδίνω Πανελλήνιες, περιττό να πω πόσο οικτρά μετάνιωσα. Όχι για τις χαμμένες ώρες διαβάσματος, ούτε για το ότι δε μπορώ να ζήσω τη ζωή μου. Αλλά επειδή αυτή η χώρα (και όταν λέω χώρα εννοώ από τους απλούς πολίτες μέχρι τον πρωθυπουργό) δεν αξίζει να έχει φοιτητές ούτε για δείγμα…!

Kαι τώρα τι;

Την αγκάλιασε και την έτριψε στοργικά στην πλάτη. Δεν ήθελε να την κάνει να κλάψει, δεν ήθελε να την δει ο ίδιος να κλαίει. “Μη φοβάσαι”, της είπε, “όλα θα πάνε καλά!”. Ψέματα! Έλεγε ψέματα! Τίποτα δε θα πήγαινε καλά. Πώς να πάει κάτι καλά χωρίς αυτήν; Τί να πάει καλά χωρίς αυτήν; Αφού αυτή ήταν τα πάντα, τώρα που φεύγει δεν του μένει τίποτα. Λένε πως αν έχεις έναν λόγο να ζεις, έχεις όλους τους άλλους για να πεθάνεις. “Να αυτοκτονήσω ή να περιμένω;” σκέφτηκε…

5 πράγματα…

…που δεν ξέρατε για εμένα και που ο Simos και το iBlog με ανάγκασαν να αποκαλύψω, μέσω αυτού του νέου παιχνιδιού που έχει εχμαλωτίσει την μπλογκόσφαιρα.

1. Όταν ήμουν μικρούλης και χαζούλης, βγαίνοντας από τη θάλασσα δεν ήθελα με τίποτα να πατήσω στην αμουδιά και να λερώσω τα πόδια μου με την άμμο που θα κολούσε. Όταν όμως λέω δεν ήθελα, εννοώ σε σημείο να ουρλιάζω αν συνέβαινε το μοιραίο.

2. Είμαι ασυνεπής του καρακερατά. Στήνω τους φίλους και την κοπέλα μου στα ραντεβού, αργώ συχνά στα φροντιστήρια (και μέχρι πέρυσι στο σχολείο), και…δεν προσπαθώ όσο πρέπει για να το διορθώσω. Αγάπα τους φίλους σου για τα ελατώματά τους…

3. Κάποτε ήθελα να γίνω δικηγόρος επειδή έχουν βαλίτσα, μετά σκέφτηκα ότι πρέπει να γίνω αστροναύτης για να βοηθήσω τους εξωγήινους και να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις με το ανθρώπινο είδος, ύστερα πίστευα ότι αν γίνω δημοσιογράφος και γράφω αλήθειες θα πάνε όλα καλά. Τώρα θέλω να ασχοληθώ με την Επιστήμη των Υπολογιστών και να αλλάξω τον κόσμο.

4. (μπορεί και να το ξέρετε αυτό) Είμαι ισχυρογνώμων (ή όπως αλλιώς γράφεται) και δε μπορώ ν’αφήσω ούτε μια συζήτηση να τελειώσει χωρίς να πείσω ή να πειστώ. Συνήθως όμως δε συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο είτε γιατί οι συνομιλητές μου είναι εξίσου ισχυρογνώμωνες είτε διότι είναι το ακριβώς αντίθετο και μ’αφήνουν να πιστεύω ότι τους έπεισα…

5. Μεγάλο μου όνειρο είναι να κάνω κάποτε ραδιόφωνο. Η εκπομπή μου θα έχει μουσική, θα σχολιάζω ότι γουστάρω και το κοινό μου θα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: α) στους ακροατές που θα συμφωνούν μαζί μου (είπαμε, είμαι ισχυρογνώμων, τους άλλους θα τους κόβω λόγω…κακού ύφους) και β) στις ακροάτριες που θα με παρακαλάνε να πάω στον Love γιατί έχω ερωτικότατη φωνή…

Σειρά έχουν οι δύο άχρηστοι της Tuners Development, η 17 seconds (που με έβαλε στα links της ενώ έχω κάνει μόνο ένα comment στο blog της, και την ευχαριστώ), ο Μιχάλης και ο Μάριος!

Μια αντίστροφη μέτρηση…

Το συνειδητοποίησα χθες το πρωΐ, στην τουαλέτα. (νομίζω ότι αυτόν τον χώρο τον αγαπώ περισσότερο απ’ότι το δωμάτιό μου. Εκεί έχω τόσο χρόνο να σκεφτώ…) Είχα ξυπνήσει πάλι με νεύρα, πάλι επειδή…αναγκάζομαι. Γενικότερα τις τελευταίες μέρες δε θέλω να ξυπνάω, η καθημερινότητά είναι τόσο φρικτή πια!

Τέσπα, στο διαταύθα: Μια αντίστροφη μέτρηση η ζωή μας όλη. Μικροί μετράγαμε να τελειώσει το εξάωρο να φύγουμε από το σχολείο. Μετά που συνειδητοποιήσαμε τι παίζει (και που μας έβαλαν απογευματινά μαθήματα) μετράγαμε να ‘ρθει το σαββατοκύριακο. Ύστερα απελπισμένοι περιμέναμε τις γιορτές, Χριστούγεννα ή Πάσχα. Έπειτα, το πήραμε απόφαση, μετρούσαμε αντίστροφα να φτάσει το καλοκαίρι.

Έτσι κυλάει η ζωή μου. Πέρυσι περίμενα να ‘ρθει η ώρα για τις εξετάσεις. Φέτος πάλι το ίδιο, αλλά στο ενδιάμεσο μετράω αντίστροφα (με δυσαρέσκεια) για την ώρα που θα φύγει η Θ. Όταν φύγει θα μετράω μέχρι να πάω εκεί. Κι όταν πάω και φύγω θα μετράω να ‘ρθει το Πάσχα, έπειτα οι Πανελλαδικές ξανά και τότε θα μετράω αντίστροφα τις 2 εβδομάδες που διαρκούν.

Έτσι αντίστροφα θα μετράω και θα φτάσω 80 ετών, σ’ένα διαρκές κυνηγητό… Και θα αναπολώ τις μέρες που μετρούσα αντίστροφα, ελπίζοντας πως θα μπορέσω να κινηθώ και αντίστροφα, να γυρίσω εδώ, στην φρικτή, αλλά νεανική, καθημερινότητά μου.

Όπως κάθε έφηβος που περιμένει τις πρώτες τρίχες στο μούσι. Κι όταν ξυριστεί 5-10 φορές εύχεται να μην έβγαζε ποτέ!

Kι όμως…

…δε γουστάρουν όλοι να βλέπουν τα κείμενά τους σε εφημερίδες. Κι όμως, δεν είναι όλων των bloggers στόχος κι όνειρο μα δουν τα γραπτά τους τυπωμένα. Κι όμως, κάποιοι γουστάρουν την ανωνυμία. Κι όμως, δεν έχουν όλοι blog επειδή έγινε μόδα. Κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να σκέφτονται προς μια κατεύθυνση. Αυτή που έχει τα φράγκα!

Αφορμή όλων των παραπάνω είναι το ένθετο νέας Κυριακάτικης εφημερίδας (όνομα δε θα πω, αφενός την ξέρετε κι αφετέρου, αν δεν την ξέρετε, διαφήμιση δεν πρόκειται να κάνω, δεν αξίζει άλλωστε). Δυστυχώς την αγόρασα κι εγώ, από περιέργια για να είμαι ειλικρινής. Αρχικά, διαβάζοντας το ένθετο, απογοητεύτηκα διότι το μόνο που υπήρχε ήταν αναδημοσιευμένα κείμενα Ελλήνων bloggers. “Θαυμάσια!”, σκέφτηκα, “αφού κάποιοι δεν καταφέρνουν να βγάλουν βιβλίο, είπαν να συμμετέχουν σ’εφημερίδα…”. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι…

Ο gelial, το blog του οποίου ουδέποτε είχα επισκεφθεί στο παρελθόν, ήταν ένα από τα…θύματα της εφημερίδας. Κείμενά του δημοσιεύθηκαν εκεί και, τι παράξενο, τον οδήγησαν στο να σταματήσει να bloggάρει! Οι λόγοι προφανείς, αρκετοί γνωστοί/συνάδελφοί του τον αναγνώρισαν, η ανωνυμία του χάθηκε, ενώ ο κίνδυνος να έχει ζημιά από κάτι που έχει γράψει ορατός.

Πολλά έχουν ήδη γραφτεί, οι αναγνώστες του έχουν αφήσει 200+ σχόλια ήδη, οι περισσότεροι προσπαθούν να τον μεταπείσουν, ΑΛΛΑ: Τόσο δύσκολο θα ήταν αγαπητή μου εφημερίδα να ρωτούσατε πριν δημοσιεύσετε κείμενα; Τι ζημιά θα υπήρχε από μια ενδεχόμενη άρνηση του εν λόγω blogger; Τόσοι bloggers υπάρχουν εκεί έξω, δε θα βρίσκατε άλλον που να μην έχει πρόβλημα; Κι αφού αγαπητή εφημερίδα θες να βγάλεις ένθετο για τα blogs, σεβάσου τα έστω! Μάθε πως αρκετοί συντηρούνται από την ανωνυμία που υπάρχει. Μάθε πως blog, καμιά φορά, σημαίνει ημερολόγιο. Θα δημοσίευες αγαπητή εφημερίδα ένα ημερολόγιο ενός ανθρώπου; (Φυσικά και θα δημοσίευες…)

Αρκετοί είπαν ήδη διάφορα για Creative Commons και άλλες τέτοιες ιστορίες. Προκύπτει έτσι ένα πολύ μεγάλο θέμα: Δεν είμαστε πολύ ευάλωτοι μέσω του Διαδικτύου; Δημιουργούμε κάτι και, όχι μόνο εμπορικά δε μπορούμε να το προστατεύσουμε, αλλά ούτε λόγο για οποιαδήποτε χρήση του δεν έχουμε. Μερικές δημοσιεύσεις πιο κάτω έχω ανεβάσει 4 φωτογραφίες. Αν αύριο τις δω σε περιοδικό τι θα μπορώ να κάνω; Δε μπορεί κάλλιστα κάποιος να σαρώσει όλο το ελληνικό διαδίκτυο, να μαζέψει ότι καλύτερο και να εκδόσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, και οτιδήποτε άλλο; Τι μπορούμε να κάνουμε αν δεν έχουμε προφυλαχθεί; Τίποτα…

Να βάλω άραγε copyrights στα αισθήματά μου, στις σκέψεις μου και στον ίδιο μου τον εαυτό;

Ιδιορυθμιστής, all rights reserved (1988-????)

Τώρα νιώθω ασφαλής!

Να ‘μαστε πάλι εδώ!

Μετά από περίπου 1,5 μήνα, νέα δημοσίευση στο blog!

 

Λίγο η βαρεμάρα, λίγο η κακή διάθεση, λίγο τα μαθήματα και λίγο οι διακοπές, το blog είχε μείνει στάσιμο.

 

Καθημερινές ανανεώσεις δε θα υπάρχουν, καθώς οι υποχρεώσεις είναι πολλές, αλλά ούτε θα διαγραφεί κιόλλας!

 

Εξάλλου, ρίξ’τε μια ματιά εδώ! Είναι το blog στο οποίο θα μεταφερθεί το…τεχνολογικό alter ego μου. Με λίγα λόγια για κλάψα, γκρίνια, μιζέρια και ότι άλλο προσωπικό είστε στο σωστό μέρος. Για οτιδήποτε σχετικό με την τεχνολογία, να πάτε στο παραπάνω blog.

 

Αυτά!

Why couldn’t you have stayed?

Όσο περνά ο καιρός ταυτίζομαι περισσότερο με το τραγούδι αυτό. Ως τον Φεβρουάριο, που θα γίνουμε ένα…

 

Even when we not on tour I’m sleeping on the floor
Always on the road, on the couch, or with some girl I don’t know
Hear myself say – I gotta go, I gotta leave, we gotta roll
a restless soul, mom I love you, promise I’ll give you a call
once we checked out, sound checked, checked in the hotel room
Yeah, I know you want that same kind of perfume
off course I’ll get it, get my brother on the phone
Tell grandma I’ll help her with that garden stuff as soon as I’m home
We’ll sit down and talk when I’m in Västerås
I don’t know when, but once I’ll get, I’ll send you my schedule for shows
I’ll call the booking right away, I’m going down to Jay in Malmoe
meet up with the guys in Gothenburg, work on the album
They say, home is where you’re heart at, don’t know where to start at
got loved ones all over, cross oceans and borders
I mean I love to travel, hate to fly, I want to go, but hate goodbyes
plus it’s getting worse – Looptroop is on the rise
At times you’d like to press pause, no more ciaos and adios
but I’ll be back in bit, now I’m out, business calls

 

I gotta fly away. Gotta catch the train. We gotta catch the plane
but I really can’t complain. We gotta fly away. Pack my bags today
We gotta ride the wave. See you in a couple of days

 

I’m sorry for all I’m sorrys that came too late
I’m sorry for the times that I went away
but yo, I’m still here cus my love came to stay
Remember that even though the weather is grey today
I know we had some situations and I hate to say
that I don’t know the answers and how to erase the pain
Close your eyes for the things that led us astray
Then open them up towards a straighter way
All I ever wanted was to hear you say my name
Capture this second we’ll forever stay the same
I take the blame for all my great escapes
there’s a high price to pay for travellin´ state to state
I’m gone right now but you won’t wait in vain
I’ll be back before you know it to put the aches on layaway
Don’t be afraid I know we’ll remain ok
till I’ll be back keep in touch through the radio waves

 

Sometimes I fly away, but don’t cry babe, cus you know I love you girl and
you know that you’re my world. It’s just you and me, that’s the way we
supposed to be

 

You flew away like you were scared that I would clip your wings
after five years we haven’t kicked it since
but straight up this ain’t no pimpin’ thing:
You a true queen baby only fit for kings
Maybe I couldn’t see in the midst of things
now in my chain of life you’re the missin’ link
Just to hear your voice used to lift my chin
and I still feel the taste from when I kissed your skin
I’m looking at your picture wishing we’d click again
next time I make sure to get our shit in synch
next time I be your man through the thick and thin
I promise no more committing wicked sins
I buy you a house with a picket fence
get you everything you could give me twins
No bullshit on tour never hittin’ skins
chasin’ no groupies with chicken wings
Not the type to chain you between bed and kitchen sink
I merely praise the place where your lips begin
Your hips begin – I know you’re quick to think:
It’s pathetic, but I’d be the richest prince
if you once more unzip and let me sip your drink
Addicted to your love worse than nicotine
But there’s too much pain for me to dig within
so I’m a let the music massage my crippled limbs..

 

and just fly away, into my hideaway
sometimes I lie awake and cry the night away
why you had to fly away?
Now you miles away
You took my smile away
why couldn’t you have stayed?

 

(Fly Away/Looptroop)

Η πρώτη φορά…

Εσύ τι έκανες όταν για πρώτη φορά δε σου είπε “καληνύχτα”;

Εγώ ανησυχώ…

[UPDATE] Δόξα τω Θεώ, είπε! Ευτυχώς, να κοιμηθώ ήσυχος…