Μεταφερθήκαμε (ξανά)…

…και οριστικά (μα τον Άγιο Σπυρίδωνα, σας το ορκίζομαι!  :P)

http://sebkom.wordpress.com/

Tα λέμε εκεί!

Αναρτήθηκε στις Ιδιορυθμίζοντας. Leave a Comment »

The next best thing…

 


Χωρίς λόγια…

Αναρτήθηκε στις Ιδιορυθμίζοντας. Leave a Comment »

Το λάθος των φοιτητών

Τα έγραψα κι εδώ αλλά επειδή ήταν μεγαλούτσικο σχόλιο είπα να δημοσιευθεί κι εδώ.

Τηλεόραση (εννοώ εκπομπές και ειδήσεις) έχω σταματήσει να παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό, αλλά στα ημίχρονα των αθλητικών κάνω κάνα ζάπινγκ και είναι προφανές, σ’εμένα τουλάχιστον που είμαι μόνο 18 ετών και έχω επιλέξει να μη φοράω…μπλε ή πράσσινους ή κόκκινους φακούς επαφής, ότι το 99% των καναλιών προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίει το άσυλο, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι από αναρχικούς, ότι, ότι, ότι.

Χθες πάλι το βράδυ έλεγαν για τη σημαία και με στόμφο η παρουσιάστρια των ειδήσεων τόνιζε ότι “…αναρχικά στοιχεία ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΜΕΝΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ έκαψαν τη γαλανόλευκη σημαία…”. Ας το καταργήσουμε λοιπόν, έτσι; Αλλά να καταρήσουμε και αυτό του σπιτιού, διότι ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ, αυτή τη στιγμή δίπλα μου καίγεται η ελληνική σημαία…

Αλλά, ειλικρινά, δεν ξέραμε πως θα γίνουν αυτά τα πράγματα; Το ίδιο δεν έγινε και με τους δασκάλους/καθηγητές; Δεν εξετάζω αν οι δικές τους απεργίες ήταν σωστές, η αντιμετώπιση όμως από την τηλεόραση ήταν η ίδια.

Το μεγαλύτερο λάθος που πιστώνω στους φοιτητές είναι το γεγονός πως, όπως και οι δάσκαλοι, δεν έχουν ενημερώσει τον κόσμο. Μπορεί να τους έχει αφαιρεθεί η ικανότητα να το κάνουν μέσω των ΜΜΕ αλλά έχουν μια ικανότητα που δεν έχει κανείς άλλος και που κανείς δε μπορεί να τους αφαιρέσει: την ηλικία. Ενημέρωση πόρτα-πόρτα, ο Έλληνας πολίτης ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ, άρα ότι του πουν οι “τηλεοπτικοί ήρωές” του το πιστεύει. Αν όμως ακούσει και την άλλη πλευρά, ίσως μάθει. Ακόμη και αν πάλι είναι με την πλευρά της κυβέρνησης, θα έχει ακούσει.

Ή μήπως αυτό το “είμαι φοιτητής με αιτήματα και μπαίνω στο σπίτι του άλλου για να του τα κάνω γνωστά” είναι πολύ ρομαντική επανάσταση και ξεφεύγει από το “ξύλινο” μοίρασμα φυλλαδίων της ΚΝΕ, της ΠΑΣΠ, της ΔΑΠ και όποιας άλλης νεολαίας, άρα και ανέφικτο;

Για την ιστορία, φέτος ξαναδίνω Πανελλήνιες, περιττό να πω πόσο οικτρά μετάνιωσα. Όχι για τις χαμμένες ώρες διαβάσματος, ούτε για το ότι δε μπορώ να ζήσω τη ζωή μου. Αλλά επειδή αυτή η χώρα (και όταν λέω χώρα εννοώ από τους απλούς πολίτες μέχρι τον πρωθυπουργό) δεν αξίζει να έχει φοιτητές ούτε για δείγμα…!

Kαι τώρα τι;

Την αγκάλιασε και την έτριψε στοργικά στην πλάτη. Δεν ήθελε να την κάνει να κλάψει, δεν ήθελε να την δει ο ίδιος να κλαίει. “Μη φοβάσαι”, της είπε, “όλα θα πάνε καλά!”. Ψέματα! Έλεγε ψέματα! Τίποτα δε θα πήγαινε καλά. Πώς να πάει κάτι καλά χωρίς αυτήν; Τί να πάει καλά χωρίς αυτήν; Αφού αυτή ήταν τα πάντα, τώρα που φεύγει δεν του μένει τίποτα. Λένε πως αν έχεις έναν λόγο να ζεις, έχεις όλους τους άλλους για να πεθάνεις. “Να αυτοκτονήσω ή να περιμένω;” σκέφτηκε…

Αναρτήθηκε στις Ιδιορυθμίζοντας. Leave a Comment »

5 πράγματα…

…που δεν ξέρατε για εμένα και που ο Simos και το iBlog με ανάγκασαν να αποκαλύψω, μέσω αυτού του νέου παιχνιδιού που έχει εχμαλωτίσει την μπλογκόσφαιρα.

1. Όταν ήμουν μικρούλης και χαζούλης, βγαίνοντας από τη θάλασσα δεν ήθελα με τίποτα να πατήσω στην αμουδιά και να λερώσω τα πόδια μου με την άμμο που θα κολούσε. Όταν όμως λέω δεν ήθελα, εννοώ σε σημείο να ουρλιάζω αν συνέβαινε το μοιραίο.

2. Είμαι ασυνεπής του καρακερατά. Στήνω τους φίλους και την κοπέλα μου στα ραντεβού, αργώ συχνά στα φροντιστήρια (και μέχρι πέρυσι στο σχολείο), και…δεν προσπαθώ όσο πρέπει για να το διορθώσω. Αγάπα τους φίλους σου για τα ελατώματά τους… :P

3. Κάποτε ήθελα να γίνω δικηγόρος επειδή έχουν βαλίτσα, μετά σκέφτηκα ότι πρέπει να γίνω αστροναύτης για να βοηθήσω τους εξωγήινους και να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις με το ανθρώπινο είδος, ύστερα πίστευα ότι αν γίνω δημοσιογράφος και γράφω αλήθειες θα πάνε όλα καλά. Τώρα θέλω να ασχοληθώ με την Επιστήμη των Υπολογιστών και να αλλάξω τον κόσμο.

4. (μπορεί και να το ξέρετε αυτό) Είμαι ισχυρογνώμων (ή όπως αλλιώς γράφεται) και δε μπορώ ν’αφήσω ούτε μια συζήτηση να τελειώσει χωρίς να πείσω ή να πειστώ. Συνήθως όμως δε συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο είτε γιατί οι συνομιλητές μου είναι εξίσου ισχυρογνώμωνες είτε διότι είναι το ακριβώς αντίθετο και μ’αφήνουν να πιστεύω ότι τους έπεισα…

5. Μεγάλο μου όνειρο είναι να κάνω κάποτε ραδιόφωνο. Η εκπομπή μου θα έχει μουσική, θα σχολιάζω ότι γουστάρω και το κοινό μου θα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: α) στους ακροατές που θα συμφωνούν μαζί μου (είπαμε, είμαι ισχυρογνώμων, τους άλλους θα τους κόβω λόγω…κακού ύφους) και β) στις ακροάτριες που θα με παρακαλάνε να πάω στον Love γιατί έχω ερωτικότατη φωνή… :D

Σειρά έχουν οι δύο άχρηστοι της Tuners Development, η 17 seconds (που με έβαλε στα links της ενώ έχω κάνει μόνο ένα comment στο blog της, και την ευχαριστώ), ο Μιχάλης και ο Μάριος!

Αναρτήθηκε στις Ιδιορυθμίζοντας. 6 Comments »

Μια αντίστροφη μέτρηση…

Το συνειδητοποίησα χθες το πρωΐ, στην τουαλέτα. (νομίζω ότι αυτόν τον χώρο τον αγαπώ περισσότερο απ’ότι το δωμάτιό μου. Εκεί έχω τόσο χρόνο να σκεφτώ…) Είχα ξυπνήσει πάλι με νεύρα, πάλι επειδή…αναγκάζομαι. Γενικότερα τις τελευταίες μέρες δε θέλω να ξυπνάω, η καθημερινότητά είναι τόσο φρικτή πια!

Τέσπα, στο διαταύθα: Μια αντίστροφη μέτρηση η ζωή μας όλη. Μικροί μετράγαμε να τελειώσει το εξάωρο να φύγουμε από το σχολείο. Μετά που συνειδητοποιήσαμε τι παίζει (και που μας έβαλαν απογευματινά μαθήματα) μετράγαμε να ‘ρθει το σαββατοκύριακο. Ύστερα απελπισμένοι περιμέναμε τις γιορτές, Χριστούγεννα ή Πάσχα. Έπειτα, το πήραμε απόφαση, μετρούσαμε αντίστροφα να φτάσει το καλοκαίρι.

Έτσι κυλάει η ζωή μου. Πέρυσι περίμενα να ‘ρθει η ώρα για τις εξετάσεις. Φέτος πάλι το ίδιο, αλλά στο ενδιάμεσο μετράω αντίστροφα (με δυσαρέσκεια) για την ώρα που θα φύγει η Θ. Όταν φύγει θα μετράω μέχρι να πάω εκεί. Κι όταν πάω και φύγω θα μετράω να ‘ρθει το Πάσχα, έπειτα οι Πανελλαδικές ξανά και τότε θα μετράω αντίστροφα τις 2 εβδομάδες που διαρκούν.

Έτσι αντίστροφα θα μετράω και θα φτάσω 80 ετών, σ’ένα διαρκές κυνηγητό… Και θα αναπολώ τις μέρες που μετρούσα αντίστροφα, ελπίζοντας πως θα μπορέσω να κινηθώ και αντίστροφα, να γυρίσω εδώ, στην φρικτή, αλλά νεανική, καθημερινότητά μου.

Όπως κάθε έφηβος που περιμένει τις πρώτες τρίχες στο μούσι. Κι όταν ξυριστεί 5-10 φορές εύχεται να μην έβγαζε ποτέ! ;)

Αναρτήθηκε στις Ιδιορυθμίζοντας. 4 Comments »

Kι όμως…

…δε γουστάρουν όλοι να βλέπουν τα κείμενά τους σε εφημερίδες. Κι όμως, δεν είναι όλων των bloggers στόχος κι όνειρο μα δουν τα γραπτά τους τυπωμένα. Κι όμως, κάποιοι γουστάρουν την ανωνυμία. Κι όμως, δεν έχουν όλοι blog επειδή έγινε μόδα. Κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να σκέφτονται προς μια κατεύθυνση. Αυτή που έχει τα φράγκα!

Αφορμή όλων των παραπάνω είναι το ένθετο νέας Κυριακάτικης εφημερίδας (όνομα δε θα πω, αφενός την ξέρετε κι αφετέρου, αν δεν την ξέρετε, διαφήμιση δεν πρόκειται να κάνω, δεν αξίζει άλλωστε). Δυστυχώς την αγόρασα κι εγώ, από περιέργια για να είμαι ειλικρινής. Αρχικά, διαβάζοντας το ένθετο, απογοητεύτηκα διότι το μόνο που υπήρχε ήταν αναδημοσιευμένα κείμενα Ελλήνων bloggers. “Θαυμάσια!”, σκέφτηκα, “αφού κάποιοι δεν καταφέρνουν να βγάλουν βιβλίο, είπαν να συμμετέχουν σ’εφημερίδα…”. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι…

Ο gelial, το blog του οποίου ουδέποτε είχα επισκεφθεί στο παρελθόν, ήταν ένα από τα…θύματα της εφημερίδας. Κείμενά του δημοσιεύθηκαν εκεί και, τι παράξενο, τον οδήγησαν στο να σταματήσει να bloggάρει! Οι λόγοι προφανείς, αρκετοί γνωστοί/συνάδελφοί του τον αναγνώρισαν, η ανωνυμία του χάθηκε, ενώ ο κίνδυνος να έχει ζημιά από κάτι που έχει γράψει ορατός.

Πολλά έχουν ήδη γραφτεί, οι αναγνώστες του έχουν αφήσει 200+ σχόλια ήδη, οι περισσότεροι προσπαθούν να τον μεταπείσουν, ΑΛΛΑ: Τόσο δύσκολο θα ήταν αγαπητή μου εφημερίδα να ρωτούσατε πριν δημοσιεύσετε κείμενα; Τι ζημιά θα υπήρχε από μια ενδεχόμενη άρνηση του εν λόγω blogger; Τόσοι bloggers υπάρχουν εκεί έξω, δε θα βρίσκατε άλλον που να μην έχει πρόβλημα; Κι αφού αγαπητή εφημερίδα θες να βγάλεις ένθετο για τα blogs, σεβάσου τα έστω! Μάθε πως αρκετοί συντηρούνται από την ανωνυμία που υπάρχει. Μάθε πως blog, καμιά φορά, σημαίνει ημερολόγιο. Θα δημοσίευες αγαπητή εφημερίδα ένα ημερολόγιο ενός ανθρώπου; (Φυσικά και θα δημοσίευες…)

Αρκετοί είπαν ήδη διάφορα για Creative Commons και άλλες τέτοιες ιστορίες. Προκύπτει έτσι ένα πολύ μεγάλο θέμα: Δεν είμαστε πολύ ευάλωτοι μέσω του Διαδικτύου; Δημιουργούμε κάτι και, όχι μόνο εμπορικά δε μπορούμε να το προστατεύσουμε, αλλά ούτε λόγο για οποιαδήποτε χρήση του δεν έχουμε. Μερικές δημοσιεύσεις πιο κάτω έχω ανεβάσει 4 φωτογραφίες. Αν αύριο τις δω σε περιοδικό τι θα μπορώ να κάνω; Δε μπορεί κάλλιστα κάποιος να σαρώσει όλο το ελληνικό διαδίκτυο, να μαζέψει ότι καλύτερο και να εκδόσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, και οτιδήποτε άλλο; Τι μπορούμε να κάνουμε αν δεν έχουμε προφυλαχθεί; Τίποτα…

Να βάλω άραγε copyrights στα αισθήματά μου, στις σκέψεις μου και στον ίδιο μου τον εαυτό;

Ιδιορυθμιστής, all rights reserved (1988-????)

Τώρα νιώθω ασφαλής! :)

Αναρτήθηκε στις Κενωνία ώρα μηδέν!. 1 Comment »
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.